BARIŞ SÜRECİ KURGUSUNDA TEMEL SORULARA GERÇEK CEVAPLAR GEREKİR!

BARIŞ SÜRECİ KURGUSUNDA TEMEL SORULARA GERÇEK VE DOĞRU CEVAPLAR GEREKİR Prof. Dr.Yümni Sezen   Sövüp saymaya, hakarete gerek yok. Çünkü buna ihtiyaç duymayacak kadar her şey apaçık. Akl-ı selimle, vicdanla, insafla bakalım.   Söylendi ama tekrar edelim: Barış, savaşta geçerli ve kullanılan bir kavramdır. Savaş ise iki devlet arasında olur. Bizimkisi isyan, terör, eşkiyalıktır. Haa bunların arkasında devletler var deniliyorsa, o zaman da barışı o devletlerle yapmak gerekir. Dağdaki, bağdaki silahlı piyonlarla veya onları yöneten elebaşıları ile değil. Muhatap olunacaksa , lojistik ve psikolojik destek sağlayanlarla muhatap olunmalıdır. O güçlerle menfaat veya korku ilişkisi varsa işler değişir. Hayatın gerçeğine uymayan ve mantıksız diğer bir husus, barışı yenilen veya yenilmeye doğru giden taraf ister, yenen ve yeneceği muhakkak olan taraf istemez. Bizimkinde ters bir durum var. Elli yıldır işlenen kötülüklerde sanki Türk Devleti de rol sahibiymiş gibi barış denip duruluyor. Bu konuda gerçek değil bir kurgu proje bulunduğu görünüyor. Bu barış teröristin silah bırakmasını örgütün feshini sağlayacakmış. Eğer barış yapacak kadar karşı bir güç odağı, odakları görülüyorsa, tekrar edelim ki meseleyi onlarla çözmelidir, yahut mücadeleyi terketmemelidir. Feshedildiği ilân edilen örgütten sonra bir başka örgütün kurulmayacağı garantisi var mıdır? Militanlarının ve yöneticilerinin ermeni olduğu aşikâr olan ASALA, kendini feshederken, yerine PKK'yı koymuşlardı. Onların da yöneticileri ve önde gelenleri ermeni olmuştur. Bu arada, Türke düşman olmayan, kendini bu ailenin bir ferdi sayan,  vatanperver ermenileri tenzih ediyorum.  ASALA'nın  yerine geçen örgüt yöneticileri, kürt gençlerini kandırıp dağa çıkarmış, ellerine silah vermiştir. Biz kürt halkı denen insanlarla karşıt durumda değiliz. Bin yıldır birlikte yaşadığımız, daha öncesi aynı kökten gelen bu insanlarla içiçeyiz. Türkiye'de iki milyondan fazla melez aile (5-6 milyon insan demektir) var. Açık veya gizlice karşımıza geçenler bunlar değil, siyasi istismarcılar, bu istismarcıların dayandığı dış güçler, proje sahipleri, Enderun zihniyeti artıkları ve bir de menfaatte sınır tanımayan eyyamcılardır.   Tek hedef terörün bitmesi deniyor. Kan dökülmesinin durmasını kim istemez. Fakat barış burada hem yerinde bir ifade değil hem de bir stratejinin parçası  gibi görünüyor. Mevcut bir projenin "Büyük Ortadoğu Projesi"nin dışına çıkabilmiş değiliz. Libya'dan girip Suriye'den çıkan, İran'a saldıran, Türkiye'yi hedef alan bir proje yürürlükte.   Saklı niyetler, gizli istekler işaret verip duruyor. Hukuk şüpheler üzerine inşa edilmez ama, eğer niyet ve isteklerin ipuçları varsa, hukuk bunları gözardı etmeden, tedbir alarak inşa edilmelidir. Suçluların affında bir taktik izlendiği açıkça görülüyor. Sonra komik şeyler var. Askeri, polisi, sivilleri şehit edenler kapsam dışı olacak deniyor. Sanki örgüt faaliyetteyken işbölümü yapmıştı. Kimisi şunu kimisi bunu vuruyordu. Oysa neye, kime rastlarsa ateş edip duruyorlardı. Hedefleri Türk Devleti idi. Suçların sonucundaki farklılığı mahkeme değerlendirir ama her şeyi belli olan suç meselesini tasnif edemezsiniz. Terör faaliyetlerinde "kasten öldürme dışında kalan" nasıl tespit edilecektir? Terör militanlarının hepsi mahkemeye çıkmadı ki. Hukuk, hüküm, düzen, niyetler, gizlilik, belirsizlik konularında devlet ciddi davranmak, gerçeklere göre hareket etmek zorundadır. Hukukçuların çoğu bugünlerde hazırlanan yasa tekliflerinin (ki maalesef teklif aşıldı, gerçekleşti) anayasaya, hukukun genel ilkelerine, devletin hukuki iradesinin ilkelerine aykırı olduğunu yazıp duruyorlar.   Mağduru olarak Türkiye, projenin neresinde? Projeye içeriden katılanlar da var mı? Eşbaşkanlığından söz edilip duruluyor. Böyleyse faili olarak Türkiye, projenin neresinde? Son kurgular ve hukuki stratejiler, esas projenin bilinçli bir parçası mı yoksa gafletin yansıması mı? Bu soruların cevabı iş işten geçtikten sonra işe yaramaz, şimdiden irdelenmelidir. Bu süreci, siyasi stratejileri yönetenlere tasarıda dokunulmazlık getiriliyor. Bu, normal bir şey değil. Sorumluluk her zaman sorumluluktur, sığınmaya muhtaç edilmemelidir. Hareketin hiçbir adımı güvenli görünmüyor. Özellikle uzun süredir yaşadıklarından, yaşatıldıklarından dolayı Türk Milletinin hiçbir şeye güveni kalmamıştır. Örgüt feshinden sonra, meselâ anayasa değişikliği var mı? Biz soruyoruz ama bunu gizlemiyorlar ki. Bunun hazırlığı görünmektedir.  Niçin, nasıl değişecek, amaç nedir? Anayasaya ve milli devlet statüsüne dokunulmayacaktır diye bir karar alıp ilân ettiler mi, edecekler mi?   Bazı sözde garantiler üzerinde duruluyor. Öcalan'a özel statü verilip verilemeyeceği gibi. Bunu tartışmaya gerek kalmadı. Özel statü verilmiş zaten. Yasa taslakları,  milletvekillerimizce bilinmezken onun görüşleri alınarak, onun denetiminde yapılmadı mı?  Daha sonraki hukuki durumu için "umut hakkı" denilip duruluyor. Gerekirse daha sonra İmralıya ziyaretler devam edebilir denmiyor mu? Daha nasıl özel statü istiyorsunuz?   Biline ki, siyasiler başta, pek çok yetkili büyük bir zaaf içinde olduğunu anlayamazsa iş işten geçecektir.