KÜRESEL HAYDUTLUĞUN KARAKAS SAHNESİ

Egemenlik, Caydırıcılık ve Uluslararası Düzenin Çifte Standardı Venezuela’da yaşananlar, bir ülkenin iç siyasi tartışmasından ibaret değildir. Karşımızda; uluslararası hukukun seçici biçimde uygulandığı, egemenliğin güç dengelerine göre yeniden tanımlandığı küresel bir düzen sorunu bulunmaktadır.   Hukuk mu Kuvvet mi? Dünya siyaseti, uzun süredir ahlaki üstünlükten ziyade güç kapasitesini esas alan bir işleyişe sahiptir. Göring’in Nuremberg’de dile getirdiği sözler, bugün Venezuela kriziyle yeniden anlam kazanmıştır: “Siz ahlaken üstün olduğunuz için değil, biz kaybettiğimiz için buradayız.” Bugün Karakas’ta yaşananlar, bir “demokrasi geçişi” değil; enerji, sermaye ve jeopolitik çıkarların yeniden düzenlenmesidir. Venezuela’nın kaynaklarını küresel sömürü sistemine teslim etme sözü veren isimlerin ödüllendirilmesi, aslında istilayı meşrulaştırmanın bir parçasıdır. Küresel çıkar ağlarını anlamak isteyenler, Washington’daki karar mekanizmalarına dikkatle bakmalıdır.   Demokrasi Söylemi ve Seçici Meşruiyet Uluslararası sistemde demokrasi, giderek koşullu bir kavram hâline gelmiştir. Stratejik uyum gösteren yönetimler eleştiri dışı kalırken, direnç gösteren ülkeler “meşruiyet” tartışmalarıyla baskı altına alınmaktadır. Bu çerçevede, dış başkentlerde “geçiş aktörü” olarak sunulan muhalefet figürleri, iç siyasi rekabetten çok dış merkezli bir yeniden yapılandırma tasarımı olarak okunmalıdır.   Nükleer Caydırıcılık ve Egemenlik   Ukrayna ve Venezuela örnekleri, günümüz dünyasında caydırıcılık kapasitesi zayıf olan devletlerin egemenliğinin kırılgan olduğunu göstermektedir. Hukukun işlerliği, ancak caydırıcılık ve stratejik güçle desteklendiğinde mümkün olur.   Türkiye açısından mesele, ideolojik değil, varoluşsal ve stratejik bir zorunluluktur: Tam bağımsız bir savunma mimarisi ve güçlü caydırıcılık kapasitesi inşa etmek, hem ulusal güvenlik hem bölgesel barış için kritik bir gerekliliktir   Karakas’ta Kurumsal Kırılganlık: SEBIN ve İç Dinamikler   Venezuela’da güvenlik kurumları içindeki hareketlilik, sadece bir sokak hareketi değil, devlet kapasitesini test eden ciddi bir kurumsal süreçtir. SEBIN’in, Başkan Yardımcısı Delcy Rodriguez’e bağlılığı ve yürütülen operasyonlar, tarihsel benzerliği nedeniyle 1944 Almanya’sındaki “Valkyrie” planını akla getirmektedir. Yapılan tutuklamalar, yalnızca “hainleri temizleme” maskesi altında yürütülüyorsa, bu bir iç tasfiye senaryosu olarak okunmalıdır.   Devletler, kriz anlarında her koşulda egemenlik ve kurumsal bütünlüğü koruyacak stratejik refleksi göstermek zorundadır. Bu, siyasal irade ve dirayetle ölçülür.   Türkiye, Stratejik Vefa ve Dış Politika   Türkiye’nin Venezuela konusundaki diplomatik dili, tarihsel duruş açısından değerlendirildiğinde daha net bir stratejik duruş gerektirir. 15 Temmuz’un karanlık gecesinde Türkiye’ye destek veren liderlerden biri Maduro olmuştur. Devletler için vefa, romantik bir duygu değil; stratejik bir sermaye ve güvenilirlik ölçütüdür.   Dışişleri Bakanlığı, hem ulusal çıkarları hem de tarihi bağları gözeterek, Venezuela’ya yönelik diplomatik duruşunu stratejik bir netlik ve ilkesel tutarlılık çerçevesinde açıklamalıdır. Dış basına servis edilen “Türkiye’ye kaçacak” türü dezenformasyonlar, ülkemizin elini kolunu bağlamak isteyen küresel aktörlerin gündemidir.   Egemenlik ve Bağımsızlık   Venezuela krizi, uluslararası sistemin geldiği noktayı açıkça göstermektedir. Milletlerin haysiyeti, geçici güç dengelerinden büyüktür. Rejimler değişebilir, ittifaklar dönüşebilir; ancak hukuksuzluğun normalleştiği bir dünya, herkes için daha güvensizdir.   Türkiye açısından iki seçenek vardır: Ya tam bağımsızlık ve caydırıcılık, ya da başkalarının yazdığı senaryolara mahkûmiyet. Biz, sömürgeci düzenlerin değil; egemenliğin, vefanın ve milli iradenin tarafındayız. Bu duruş, ideolojik değil; tarihsel ve stratejik bir zorunluluktur.   İşgal geçicidir. Esaret kalıcıdır. Milletlerin haysiyeti ise her şeyden büyüktür.