"Silahların susması yetmez! Seçkin Boyunağa, Meclis'ten geçen 'Milli Dayanışma Kanunu'nun risklerini ve PKK'nın kültürel-siyasi alanda meşrulaştırılması tehlikesini Börte Medya'da yazdı."
Türkiye’de silahlı terörün, bilhassa PKK terörünün tamamen bitirilmesini, silahların susmasını ve terör örgütlerinin tasfiye edilmesini sonuna kadar destekliyorum. Ancak bu destek, PKK’nın ve onun uzantılarının “terör örgütü” kimliğinden sıyrılarak meşru bir siyasi aktör, “kültürel hak” savunucusu ya da “sosyal muhalefet” unsuru gibi gösterilmesine, toplum içinde normalleştirilmesine, kültürel ve siyasal alanda yer bulmasına asla rıza göstermez!
Silah bırakmak bir şeydir; örgütü ve ideolojiyi sosyalleştirip kültürelleştirerek meşrulaştırmak bambaşka bir şeydir. Birincisi terörle mücadelenin nihai hedefidir; ikincisi ise o mücadelenin ruhunu bozmak, milletin iradesini aşındırmak ve toplumun zihninde tehlikeli bir meşruiyet zemini yaratmaktır.
Asıl Soru: İdeolojik Sızmayı Nasıl Önleyeceksiniz?
Soru son derece açıktır: Silahı bırakıp silahlı mücadeleyi bitirmek istiyorsanız tamam. Ama örgütü ve ideolojiyi sosyalleştirip kültürelleştirerek meşrulaştırma girişimlerini nasıl önleyeceksiniz? Bu süreç, zaten var olan toplumsal ayrışmayı daha da derinleştirmeyecek midir?
Terörsüz bir Türkiye istiyorsak, sadece silahı susturmak yetmez. Terörün ideolojik ve kültürel uzantılarına da net bir şekilde “HAYIR” demek gerekir. Aksi takdirde, silahlar susmuş olsa bile zihinler ve toplum yeniden yaralanmaya devam eder.
"Milli Dayanışma Kanunu" ve Kritik Tehlike
İşte bu noktada, Meclis’ten geçen “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” ciddi endişeler doğurmaktadır. Silah bırakmanın teyidine bağlanmış olsa da; örgüt üyeliği, propaganda ve yardım gibi suçlarda soruşturma ve cezaların ertelenmesi, belirli şartlarla topluma dönüş ve entegrasyon yollarının açılması, fiilen bir “sosyalleşme” kapısı aralamaktadır.
Kasten öldürme gibi ağır suçlar dışarıda bırakılmış olsa bile, on binlerce insanın zihninde “terörist” olarak kodlanmış kadroların, kısa bir süre sonra “siyasi faaliyet” ve toplumsal hayata katılım imkânı bulması, milletin adalet duygusunu derinden yaralar.