TARİHSEL HAFIZAYI SİYASETE KURBAN ETMEK: 12 EYLÜL ZİHNİYETİ VE GERÇEKLER!

Tarihsel Hafızayı Siyasete Kurban Etmek: 12 Eylül Zihniyeti ve Gerçekler   Türk siyasi ve kültürel hafızasında bazı tarihler vardır ki, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin taşıdıkları yapısal ağırlıktan ve kurucu travmalardan hiçbir şey kaybetmezler. 12 Eylül 1980, bu toprakların gördüğü en şiddetli idari ve toplumsal kırılmalardan biridir; yalnızca bir askeri müdahale değil, Türk devlet aklının ve siyasal dokusunun kökten sarsıldığı, millî iradenin cendereye alındığı karanlık bir eşiktir. Bu dönemi bugün yeniden masaya yatırırken gösterilmesi gereken ilk ve tavizsiz refleks, yaşanan trajedileri günlük siyasi konjonktürün pragmatizmine kurban etmemek, hakikati bizzat olgusal ve tarihsel bağlamında savunmaktır.   Ne var ki, Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın Diyarbakır’da sahneye koyduğu söylem, masum bir tarih okumasından fersah fersah uzaktır. Bu hamle; ardında ince kurgulanmış bir sosyolojik mühendislik, kitleleri manipüle etmeyi hedefleyen bir psikolojik harp stratejisi ve konjonktürel bir siyasi dizayn barındırmaktadır. 12 Eylül zihniyetini yalnızca belirli bir etnik kimliğin inkarı ve daraltılmış bir kimlik baskısı parantezine hapsetmek, meselenin hem hukuki hem de sosyolojik omurgasını tahrif etmek demektir. Toplumsal hafızayı kimlik eksenli kimyasal bileşenlere ayırarak yeni bir kriz alanı ihdas etmeyi amaçlayan bu operasyonel akıl, milletin ortak acılarını bölerek yönetme hevesinin ürünüdür.   Türkiye’nin yakın geçmişinde idari tasarruflardan kaynaklanan yapısal sorunlar elbette tartışılabilir, hata olarak kaydedilen hususlar sorgulanabilir. Ancak o dönemin cezaevlerinde "Kürt" kimliği kisvesi altında marjinalize edilmek istenen kitlenin çok büyük bir kısmının, doğrudan bölücü terör örgütü iltisaklı eylemlerin failleri olduğu hakikatini kimse perdeleyemez. Üstelik bu terör mihrakları, dün olduğu gibi bugün de en büyük ihaneti yine o coğrafyanın mukimi olan Kürt kökenli vatandaşlarımıza yöneltmiştir. Bölücü şiddet sarmalı, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’nun huzurunu, ekmeğini ve istikbalini gaspetmiş; devlet ile millet arasındaki kadim bağı koparmak için zemin kollamıştır. Bugün bu yalın gerçeği es geçip, dönemi tek taraflı bir mağduriyet mitolojisine indirgemek, tarihe ve o coğrafyanın gerçek acılarına vurulmuş en büyük darbedir.   Sorun tam da bu noktada, psikolojik harp metotlarıyla derinleşmektedir. Kenan Evren ve cunta rejimi, bu devletin bekasını ve Türk milletinin bölünmez bütünlüğünü müdafaa eden ülkücü kadroları zindanlarda inletirken; bugün 12 Eylül zihniyetini eleştirme kisvesi altında sığınanların, bu trajediyi ucuz bir hamasete ve rıza üretme aracına dönüştürmesi kabul edilemez. Kenan Evren’in kurduğu o bürokratik vesayet düzeni ve işkence çarkları, farklı siyasal hatlardaki kesimleri ezmiştir; ancak bu tablonun en ağır, en kanlı bedelini Mamak’ın, Metris'in buz tutan koğuşlarında can veren, yıllarca zindanlarda çürütülen ve darağaçlarına yürütülen ülkücü hareket ödemiştir.   O dönemin cezaevlerindeki destansı direnişi ve çekilen çileleri tali bir ayrıntıya indirgemek, tarihin bizzat kendisine ihanet etmektir. Mustafa Pehlivanoğlu’ndan Ali Bülent Orkan ve Cengiz Baktemur’a kadar bu milletin bağrından kopan ülkücü şehitlerin adını anmadan, onların aziz hatırasını muhafaza etmeden 12 Eylül üzerine kurulacak her cümle eksiktir, sakattır. Esat Oktay Yıldıran gibi kahramanlar o gün devletin nizamını tesis etmek namına yürüttüğü süreçleri tek taraflı bir mahkûmiyet aracına çevirip, arkasındaki bölücü kalkışmayı aklamaya çalışmak tarihsel bir hezeyandır. 12 Eylül’ün mağduriyet haritasını tek bir etnik kimliğin çıkarlarına göre çizmek, terör odaklarının siyasete dayattığı bir akıl tutulmasıdır.

"AK Parti ile 12 Eylül Bitti" İddiası Stratejik Bir Safsatadır

Daha da vahimi, “12 Eylül zihniyetinin AK Parti iktidarlarıyla birlikte tarihe gömüldüğü” iddiası stratejik bir safsatadır. Bir zihniyet, yalnızca siyasi iktidarın değişmesiyle buharlaşıp gitmez. 12 Eylül’ün anayasal düzen tasavvurundan bürokratik reflekslerine kadar uzanan mirası, Türkiye’nin siyasal damarlarında varlığını sürdürmektedir. Kenan Evren zihniyetinin o sinsi tahribatını; günlük siyasi sıkışıklıkları aşmak, yeni ittifak denklemlerine zemin hazırlamak ve toplumsal direnci kırmak adına farklı kılıflarla yeniden üretenlere karşı durmak tarihî bir mecburiyettir. Geçmişin acılarını bugünün konjonktürel hesaplarına meze yapmak, o dönem bu vatan için toprağa düşen ülkücü şehitlerin ruhaniyetine ve devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğüne yapılan açık bir taarruzdur.   Buradan, devlet aklına ve tarih bilincine sahip bir Türkçü iradeyle açıkça ve net bir dille ifade ediyorum:   12 Eylül’ün ve Kenan Evren cuntasının ardına sığınarak yürütülen bu sosyolojik mühendislik ve psikolojik harp taktiklerini; terör iltisaklı odakları aklamaya çalışan bu riyakâr dili; bu yapıların Kürt vatandaşlarımıza reva gördüğü zulümleri görmezden gelen bu seçici hafızayı ve ülkücü hareketin Mamak’ta, Metris’te ödediği bedelleri yok sayma cüretinizi katiyetle reddediyorum. Tarihsel hafızayı günlük siyasi hesaplarınıza ve operasyonel retoriğinize kurban etmenize, devlet terbiyesinden ve yüksek siyasi akıldan uzak bir dille tarihi yeniden yazmanıza asla geçit vermeyeceğiz. Tarih; kimin bu devlet ve vatan için zindanlarda çürüdüğünü, kimin ise bu acıları siyasi menfaatlere ve nifak tohumlarına alet ettiğini asla unutmayacak, hakikati bizzat bu kalemin ucundan yazmaya devam edecektir.