EFENDİ MİLLET, HİZMETKÂR SİYASET: EGEMENLİĞİN ASIL SAHİBİ KİMDİR?
Bugün, tarihin tozlu raflarından değil, sokağın tam ortasından, vatandaşın iç çekişinden ve vatan evladının hayal kırıklığından süzülen gerçekleri konuşma vaktidir. Bir ülkenin kaderini belirleyen unsurlar sadece seçim sandıkları, parlamento kürsüleri veya yaldızlı belediye binaları değildir. Bir ülkenin asıl ruhu, o mühürleri tutan ellerde, o vergileri alın teriyle ödeyen sinelerdedir. Ancak üzülerek görmekteyiz ki; son dönemde Türk siyasetinde roller değişmiş, "hizmetkâr" olması gerekenler "efendi" postuna bürünmüş, asıl efendi olan millet ise adeta kendi öz yurdunda birer "bel bağlayıcı" konumuna itilmiştir.
Seçim Günü "Halkçı", Seçimden Sonra "Hakan" Kesilenler!
Demokrasinin en büyük illüzyonu, seçim dönemlerinde sahneye konulmaktadır. Hatırlayın; seçim sath-ı mailine girildiğinde o asık suratlı siyasi figürlerin nasıl birer "halk kahramanına" dönüştüğünü... Pazarlarda tezgâh başına geçenler, yaşlıların elini öpenler, çocukların başını okşayanlar, "Sizin için buradayım" nidalarıyla mahalle mahalle gezenler... Ancak ne zaman ki o oylar sandıktan çıkar, ne zaman ki Meclis’in o ağır kapıları ardına kadar açılır veya belediye başkanlığı koltuğuna o cüsseli gövdeler yerleşir; işte o an bir "hafıza kaybı" başlar.
Halkın içinde terleyen o siyasetçiler, bir anda siyah camlı lüks araçların, koruma ordularının ve fildişi kulelerin ardına saklanırlar. Meclis lokantalarındaki ucuz menülerin keyfini sürerken, çarşıda pazarda yangın yerine dönen fiyatları sadece televizyon ekranlarından izlerler. Belediye meclis üyelerinden milletvekillerine kadar uzanan bu geniş yelpazede; halkın vekili değil, partisinin veya kendi cebinin vekili olma yarışı başlar. Türk milleti, kendisine uzatılan o samimiyetsiz ellerin aslında sadece oyu kapana kadar olduğunu çok kez tecrübe etti. Ama artık bu döngünün bir "dur" demesi gereken yere gelmiş bulunmaktayız.
Şatafatın, Uçkurun ve Yolsuzluğun Pençesinde Siyaset
Siyaset, bir zenginleşme aracı değil, bir feragat makamıdır. Ancak bugün geldiğimiz noktada, siyasi parti ayırmaksızın birçok yerel yönetici ve figürün; görevlerini halkın refahı için değil, kendi ihtirasları, şatafatlı hayatları ve karanlık çıkarları için kullandığı gün yüzü gibi ortadadır.
Vatandaşın sofrasından eksilen ekmeğin, çocuğunun okul masrafından kestiği kuruşların, devlet hazinesine giden her bir liranın hesabını sormak namus borcudur. Alınan rüşvetlerin, akrabaların liyakatsizce devlet kadrolarına "arsızca" yerleştirilmesinin, milletin vergileriyle gayrimeşru hayatların finanse edilmesinin savunulacak hiçbir yanı yoktur. Kendi sevgilisine, eşine, dostuna milletin kesesinden lüks arabalar çeken, malikâneler alan, liyakati ayaklar altına alan bu güruh; sadece birer suçlu değil, aynı zamanda bu vatanın kutsal değerlerine ihanet eden birer gafildir.
Bir belediye başkanının makam odasındaki şatafat, o ilçe halkının yoksulluğunun üzerini örtmez; aksine o yoksulluğun en büyük kanıtıdır. "İtibar" adı altında yapılan israfların, lüks otel odalarındaki ziyafetlerin ve uçkuru için devletin imkânlarını seferber edenlerin Türk siyasetinde yeri olmamalıdır. Türk milleti, bu kutsal vatanın küllerinden nasıl doğduğunu unutmamalıdır. Bizim köklerimizde cepheye mermi taşıyan Elif bacıların, çarığını yiyerek vatanı savunan Mehmetçiklerin ruhu vardır. O ruhun mirasını, bugün lüks araçların deri koltuklarında heba edenlere karşı susmak, o mirasa ihanettir.
Halk, Siyasi Partilerden Büyüktür!
Hiçbir siyasi parti, Türk milletinden büyük değildir. Hiçbir siyasi figür, devletin asıl sahibi olan halkın üstünde konumlandırılamaz. Partiler birer araçtır, asıl olan vatandır. Bugün halkımızın siyasi partilere adeta birer kurtarıcı gibi bel bağlaması, toplumsal bir yanılsamadır. Kurtarıcı aramayın; kurtarıcı bizzat sizsiniz! Siyasi figürlerin iplerinin, onları oraya getiren vatandaşın elinde olduğunu hatırlatmanın vakti çoktan gelmiştir.
Siyasi partiler, millete yön veren değil, milletin çizdiği istikamette giden yapılardır. Eğer bir parti, milletin değerlerinden kopmuşsa, eğer bir siyasetçi halka tepeden bakmaya başlamışsa; o partinin de o siyasetçinin de miadı dolmuş demektir. Türk milleti karamsarlığa kapılmamalıdır. "Bunlar giderse kim gelecek?" sorusu, statükonun halkı sindirmek için kullandığı en büyük silahtır. Türk milleti zekidir, asildir ve içinden her zaman yeni liderler, temiz yürekler çıkarma kudretine sahiptir.
Vatanı Şaha Kaldıracak Güç: Milletin İradesi
Gelecek, karamsar senaryoların değil, uyanışın içinde gizlidir. Biz bu vatanı, birilerinin siyasi ikbali için değil, Türk çocuğunun başı dik gezmesi için savunduk. Çanakkale’de, Sakarya’da, Dumlupınar’da yoklukla, engellerle savaşan bu aziz millet; bugün de modern zamanın yolsuzluklarına, liyakatsizliklerine ve kibir kulelerine karşı duracaktır.
Kutsal vatanımızı tekrardan şaha kaldıracak olan ne bir partinin programı, ne de bir liderin hitabetidir. Vatanı ayağa kaldıracak olan bizzat Türk milletinin çalışma azmi, dürüstlüğü ve adalete olan inancıdır. Siyasetçiye "beyefendi" diyenlerin değil, siyasetçiye "görevini yap" diyenlerin iradesi galip gelecektir.
Uyanış Vakti: İpler Sizin Elinizde!
Türk milletinin her bir ferdi şunu bilmelidir: Sizin ödediğiniz her vergi, sizin helal alın terinizdir. Kimsenin o paralarla saltanat sürmeye, kimsenin o paralarla uçkur davası gütmeye hakkı yoktur. Seçim zamanı kapınıza gelenlerin boynundaki o sahte nezaket zincirini kırmak sizin elinizdedir. Hesap soran, denetleyen, takip eden bir toplum; siyasetçinin en büyük korkusudur.
Karamsarlığa, yılgınlığa yer yok! Bu topraklar, umudun coğrafyasıdır. Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir sözü, sadece duvarları süsleyen bir tablo değil, her bir vatandaşın damarlarındaki asil kanda mevcut olan bir gerçektir. Siyasetçiler gelip geçicidir, partiler kapanıp gidicidir; baki olan Türk milleti ve onun sarsılmaz iradesidir.
Son söz: Türk milleti aklını başına almalı, kendi gücünün farkına varmalıdır. Siyasetin sahte ışıltılarına değil, milletin vakur duruşuna odaklanmalıyız. Bu vatan bizimdir, bu devlet bizimdir ve bu devleti tekrardan şaha kaldıracak olan biziz!