Unuttuk mu?

Unuttuk mu, yoksa uzak mı kaldık? Doğu Türkistan… Tarih boyunca İpek Yolu’nun kavşaklarından biri, kültürlerin buluştuğu bir coğrafya. Ama bugün ne yazık ki, insanların zulme uğradığı bir yer olarak anılıyor. Çin yönetiminin sistematik baskıları, işkenceler, kültürel yok sayma ve dini özgürlüklerin kısıtlanmasıyla gündemde. Kimi zaman haberlerde kısa bir başlıkla geçiyor; kimi zaman ise uzak bir mesele gibi algılıyoruz. Peki gerçekten uzak mı kaldık yoksa unuttuk mu? Evlerimizin sıcaklığında, camilerimizin huzurunda ibadet ederken, binlerce kilometre ötedeki kardeşlerimizin namaz kılmaya bile izin verilmediğini bilmek düşündürücü değil mi? İstanbul'da bulunan Doğu Türkistan Vakfı’nda Taha Kılıç Bey’i dinlemek nasip oldu. Taha Bey’in söyledikleri açıkçası kanımı dondurdu. Size kitabından çok kısa bir alıntı söyleyeyim: “Camiler kapalı ama kapı açık; içeride ne seccade var ne de namaz kılınacak bir alan.” Hoten Cuma Camii’nde ibadet eden yaşlılardan, Çin bayrağı önünde bağlılık yemini ettiriliyor. Bu, ibadetin devlet kontrolünde ‘göz boyamaya’ indirildiğini gösteriyor.   Bu sadece dini baskının bir simgesi değil; aynı zamanda insanlığın vicdan sınavıdır. Bizler gözlerimizi kapatıp, uzaklığın rahatlığına sığınırken onlar, inançları ve kimlikleri için mücadele ediyor. Doğu Türkistan meselesi sadece coğrafi bir uzaklık değildir; insanlığın, vicdanın ve adaletin sınandığı bir meseledir. Hatırlamak, konuşmak ve ses olmak zorundayız. Çünkü unuttuğumuz ya da uzak kaldığımız her an, zulme sessiz kalmak demektir. ŞENOL ÇOBAN