Nasıl bu hâllere geldik?
Ne zaman bu kadar duyarsız olduk?
Ne zaman acıya alıştık, zulmü sıradan görmeye başladık?
Bir zamanlar hatırlarsınız…
Orta Doğu’da bir ülke, özellikle de mübarek günlerde bombalansa hep birlikte öfkelenirdik. “Ramazan ayında bunu nasıl yaparlar?” diye beddua ederdik.
ABD başka ülkeleri vurduğunda kızar, bunu insanlığa ve İslam dünyasına yapılmış bir zulüm olarak görürdük.
Bugün ise bambaşka bir tablo var.
Komşumuz İran vuruluyor…
Üstelik mübarek Ramazan ayında.
Ve en acısı: Müslümanların eliyle vuruluyor.
İnsanlar ölüyor.
Şehirler yanıyor.
Ama Müslüman dünyası sessiz.
Devletler kınama mesajı bile yayımlayamıyor.
Bizler ise ramazan eğlenceleriyle meşgulüz.
Yüce Türk milleti ise sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi
Kâbe’deki hacılar ilahisi görüntüleriyle uyutuluyor.
Her şeyin zamanlaması kusursuz.
Her şey planlı gibi.
Ama biz olan bitenden habersiziz.
Yoksa sıramızın gelmesini mi bekliyoruz?
Demek ki korkularımız değişmiş.
Demek ki çıkarlarımız vicdanımızın önüne geçmiş.
Demek ki Allah korkusunun yerini siyasi hesaplar almış.
Oysa tarih bize çok şey anlatır.
Ama Oğuz’un uykusu tatlıdır.
Meşhur hikâyeyi bilirsiniz…
Bir öküz sürüsü varmış.
Güçlü, kalabalık ve birlik içindelermiş.
Çevredeki birkaç aslan bu sürüye yaklaşamazmış.
Bir gün aslanlardan biri bir hinlik düşünmüş.
Sürünün başına gidip şöyle demiş:
“Biz aslında sizinle savaşmak istemiyoruz. Ama şu sarı öküz var ya… Onu bize verirseniz hem siz kurtulursunuz hem biz rahat ederiz.”
Sürünün önde gelenleri toplanmış.
“Sürünün âli menfaatleri için” sarı öküzü kurban etmişler.
Bir süre sonra aslanlar tekrar gelmiş.
Bu sefer başka bir öküz istemişler.
Sonra bir tane daha…
Derken sürü küçülmüş, zayıflamış ve sonunda aslanların tamamına yem olmuş.
Son anda sürü liderleri birbirine dönüp şu soruyu sormuş:
“Biz bu savaşı ne zaman kaybettik?”
Cevap acıymış:
“Sarı öküzü verdiğimiz gün.”
Şimdi kendimize sormamız gereken soru şu:
Biz sarı öküzü ne zaman verdik?
Ve daha da önemlisi…
Bizi bu hâllere kim getirdi?
Türk milleti hızlı bir şekilde aklını başına almalı.
Her şey gün yüzü gibi ortada.
Bütün Arap ülkeleri ABD yardım ediyor.
Yarın aynı şeyin bize olmama garantisi yok.
Türkün Türk’ten başka dostu ve kardeşi yoktur.
Ama unutulmasın…
Biz Türklerin son sözü bellidir: “Gök girsin, kızıl çıksın.”
Başbuğumuz Alparslan Türkeş’i dünya gözüyle görmek, dizinin dibinde o eşsiz sohbetine nail olmak bizlere nasip olmadı; lakin emaneti olan Üç Hilal başımızın tacı doktrini ise yolumuza ışıktır.
Bugün, o ulu çınar tam 57 yaşında! 9 Şubat 1969’da Adana’da yakılan o kutlu meşale, bugün yarım asrı aşan bir şan ve şeref abidesine dönüşmüştür.
Bu vesileyle; davanın her tuğlasında emeği olan ahirete irtihal etmiş büyüklerimizi, taş medreseli yiğitlerimizi ve aziz şehitlerimizi rahmet, minnet ve dualarla anıyorum. Ruhları şad, mekânları uçmağ olsun
Başbuğum, belki bugün gönüller mahzun, saflar biraz dağınık olabilir; ama sözümüz sözdür!
58. yılımıza yürürken; tüm Ülküdaşlarımızı yeniden o kutsal Baba Ocağı’nda, tek bir çatı altında toplayacak iradeye sahibiz.
Ya bir olacağız, ya diri olacağız!
Hedefimiz Net, Rotamız Bellidir: BÜYÜK TURAN!
Biliyoruz ki Turan’a giden yolun ilk durağı, millî cephede sarsılmaz bir birliktir. Safları sıklaştırdığımızda haritalar genişleyecek, Turan ülkümüz ete kemiğe bürünecektir. İşte o vakit gerçek “Türkiye Yüzyılı” başlayacak, Türk’ün mührü cihana vurulacaktır!
Dün seninleydik, bugün izindeyiz, yarın elbet birleşeceğiz!
“Birleşin, bir olun; çünkü Türk’ün Türk’ten başka dostu, Ülkücü’nün Ülkücü’den başka kardeşi yoktur!”
Biz bu yola kefensiz çıkanlardanız. Davamız dünyevî heveslere kapalıdır. Bir ömür gerekiyorsa, benim ömrüm feda olsun.
Yarım Asırlık Bir İhanet ve Satılan Bir “Umut” Masalı…
(Bu bir süreç değil, bu bir milletin hafızasıdır!)
Yarım Asırdır Yanan Ocaklar
Terör ben doğmadan başladı, yarım asırdır Türk’ün ocağında ateş sönmedi. 50 bin vatan evladı; anaları evlatsız, çocukları yetim, hayalleri yarım bırakarak şahadete yürüdü. Hepsinin dilinde tek bir yemin vardı: “Her şey vatan için!”
Şerefin Bedeli Maddiyatla Ölçülmez!
Para bugün vardır, yarın yoktur. Ama şeref bir insanda yoksa; ne makamla gelir ne de zamanla. 50 bin canın bedelini hangi masa, hangi “siyasi formül” ödeyebilir? Bu hesabın matematiği yoktur, bu hesabın tek bir adı vardır: VİCDAN.
“Umut Hakkı” Kimin Umudu?
Birileri çıkmış Umut Hakkı diye bir masal anlatıyor. Katillere salıverilme ihtimali pazarlanırken soruyoruz:
— Şehitlerin yarım kalan ömrünün umudu nerede?
— Yetimlerin çalınan geleceği hangi “hakkın” içinde?
— Toprak altındakilerin adalet hakkını kim savunuyor?
Beni Vaadiniz Öldürdü!
Kral, soğukta bekleyen muhafıza “sıcak elbise” vaat eder ama unutur. Sabah muhafızın donmuş cesedini bulurlar. Duvarda o meşhur sitem yazar: “Ben soğuğa alışıktım; beni soğuk değil, sizin vaadiniz öldürdü.” Türk milleti de acıya alışıktır ama bizi donduran şey; katillere sunulan bu sahte baharlardır.
İhanete Alışmayacağız
Türk milleti yokluğa direnir, acıya katlanır. Ancak şehit kanı kurumadan katiller için “umut” konuşulması, bu milletin adalet duygusunu katletmektir. Bu vaatler umut satmıyor, bu milletin hafızasına ihanet ediyor.
Son Söz: Hesap Bitmedi!
Şehitlerin hakkının helal edilmediği bir masada kimse bize masal anlatmasın. İmralı’daki caniye umut dağıtanlar bilsin ki; Türk milleti unutmaz, affetmez! O caninin sonu, o dondurucu gecedeki muhafızdan bin beter olsun.
Kimse bizden iyi niyet, yumuşaklık ya da suskunluk beklemesin.
DÜNYA YENİDEN KURULUYOR: BÜYÜK TÜRK DEVRİ BAŞLIYOR!
Dünya, yüzyıllardır alıştığı düzenin sonuna geldi. Küresel sistem çözülüyor, güç dengeleri yerle bir oluyor. Haritalar değişmeden önce zihinler değişir.
Bu yeni çağda tek bir gerçek var:
Büyük olan ayakta kalır, birleşen yönetir.
Küçük devletler çağı bitiyor!
Nüfusu az, savunması zayıf, ekonomisi kırılgan devletlerin tek başına hayatta kalma şansı kalmadı. Ya büyük güçlerin uydusu olacaklar ya da tarih sahnesinden silinecekler.
Gelecek, birleşmiş devlet bloklarının olacak.
Türkiye bu tabloda figüran değil.
Merkezdir. Oyun kurucudur.
İran gerçeği, Tebriz ve demografik hakikat
İran, içeriden derin fay hatlarıyla sarsılıyor. Kimlik krizi, ekonomik çöküş ve yönetim zaafı iç içe geçmiş durumda. Savaşsız bir çözülme artık ciddi bir senaryodur.
Peki soralım:
Tebriz kime bağlanır?
Cevap nettir: Türkiye.
Neden mi? Çünkü Tebriz ve çevresindeki Türk nüfusu, bugün 3 hatta 4 Azerbaycan devleti kurabilecek büyüklüktedir.
Bu bir temenni değil; demografik bir gerçektir.
Coğrafyanın kaderini, haritalar değil milletler belirler.
Musul–Kerkük Hattı ve Doğal Etki Alanı
Musul ve Kerkük; tarihsel, kültürel ve jeopolitik olarak Türkiye’nin doğal etki alanıdır. Son 25 yılın verileri açıktır:
Türkiye bu coğrafyada sadece var olmuyor; ağırlık koyuyor.
Tek Millet, Tek Devlet
“Tek Millet, İki Devlet” anlayışı bir başlangıçtı.
Ama artık bu ifade yetmiyor.
Tek millet varken, neden tek devlet olmasın?
Şuşa Beyannamesi, bu birliğin hayal değil; askerî ve siyasi bir yol haritası olduğunu göstermiştir. Türkiye–Azerbaycan entegrasyonu, Turan yolunun kilidini açacak adımdır.
Turan Ülküsü: Nereden nereye!
Turan ülküsü, doğduğu coğrafyada kalmaz. Var olduğunda, sınır tanımaz.
Önce zihinleri, sonra haritaları, en sonunda tarihi değiştirir.
Bugün konuşulan şey; bir idealin ete kemiğe bürünmesi, bir millet hafızasının yeniden ayağa kalkmasıdır.
Geçmiş İmparatorluklardan Daha Güçlü Bir Gelecek
Biz geçmişi anmakla yetinmiyoruz. Hedefimiz nostalji değil; yüksek teknolojili, birleşik ve caydırıcı bir Türk gücü.
Türkiye Cumhuriyeti’nin etki alanının genişlemesi bir hayal değil; tarihin doğal akışıdır.
Türklük… mazisi insanlık kadar eski bir sancaktır.
7000 yıllık kökün bugünkü filizleriyiz.
Biz sadece bir millet değiliz; tarihin kendisi kadar kadim bir kökün taşıyıcılarıyız.
Peki neden “Türk” olmayı ve Türklüğü anlamakta zorlanıyoruz?
Türklük nedir? Türk kime denir?
Bugün birine soruyorsun:
“Türk müsün?”
Aldığın cevap çoğu zaman: “Ben Müslümanım.”
Bilmiyorlar ki dış güçlerin gözünde bu bile bir başarı, her şey ufaktan başlar.
Türklük sadece bir etnik kimlik değil; irade, duruş ve direniştir.
Bir tarlaya tohum ekildi…
Hasat zamanı yaklaşıyor. Herkes mevzide bekliyor.
Ama Türk sabrı bilir, Türk beklemeyi bilir.
Ve Türk, tarihi boyunca mazlumun sığınağı, adaletin keskin kılıcı olmuştur.
Devleti kurarken hep Türk…
Ama işler batarken yanımızda devşirmeler oluyor.
Türklük, sadece adını söylemekle yaşanmaz.
Türk olmak için gerekeni yapmak gerekir.
Hiç olmazsa senede bir gün Türk olun.
Tarihimize bakın, tüm Türk devletlerini inceleyin.
Ve kendinize sorun: Neden hep aynı hatalar tekrar ediyor?
Türklük bir ırkın adını geçmiştir.
Türklük; direnişin, adaletin ve özgürlüğün sembolüdür.
Nerede boynu bükük varsa,
Nerede gözü ufukta bir Al Sancak 🇹🇷 bekleyen varsa,
İşte orada Türklük vardır.
Anadolu’yu Türkleştiren ve Müslüman yapan Osmanlı değildir.
Kapıları açan tarih: Malazgirt 1071!
Büyük Selçuklu Sultanı Alparslan, sayıca üstün Bizans ordusunu
Turan Taktiği ile yendi.
Anadolu’nun kapıları Türklere açıldı, Türkler yerleşti,
İslam dünyasında liderlik pekişti.
Neden Kimse “Ben Selçukluyum” Demiyor?
Osmanlı ilk 300 yıl tamamen Türk’tü.
Durmak bilmeyen bir kasırga gibiydiler.
İkinci 300 yıl ise ilk 300 yılın dörtte biri gücünde kaldı.
Tarih bize gösteriyor:
Hatalar tekrarlandığında sonuç değişmez.
Bugün Anadolu’dayız.
Yarın başka yer yok.
Çekilecek başka kalemiz kalmamıştır.
Tarih yeniden tekerrür ediyor;
oyuncular ve yönetmenler tanıdık.
Cumhuriyet kurulmadan önce de aynı senaryo sahnedeydi.
Mustafa Kemal Atatürk rahmetli olduktan sonra da aynı hikâye devreye sokuldu.
Yöntem değişmedi: Parçala ve yönet.
Milleti ayrıştır, kimlikleri çatıştır,
aynı sofrada oturanları birbirine düşman et.
Dün oynanan oyun bugün farklı isimlerle yeniden sahnede.
Birbirimizle her konuda anlaşamayabiliriz.
Fikirlerimiz, inançlarımız, hayat tarzlarımız farklı olabilir.
Ama söz konusu vatan ise;
orada durulur,
orada susulur,
orada omuz omuza durulur.
Türk toplumunun önünde yeni bir dayatma var.
Buna ne derseniz deyin; bir rejim, bir güç, bir baskı…
Eğer buna boyun eğersek,
Osmanlı’nın 1600 yılından sonraki hâline döneriz:
Güçsüz, adı var ama kendi yok.
Ama biz istersek, Türk oluruz!
Osmanlı’nın ilk 300 yılı gibi durdurulamaz bir güç oluruz.
Karar bizimdir:
Ne olmak istiyorsak, sadece o oluruz.
Şunu açıkça söylemek gerekir:
Türk’e ve Türk devletlerine dil uzatan,
“Türk diye bir ırk yoktur” diyen kim varsa,
mevkiine, makamına, unvanına bakmaksızın —
bunlar içimizde kalmış yabancılaşmış zihniyetlerdir.
Bu zihniyet;
Türklüğü inkâr eden,
tarihini yok sayan,
köküyle kavgası olan bir anlayışın ürünüdür.
Bizim mücadelemiz insanla değil, zihniyetledir.
Bu zihniyeti;
— tarih önünde mahkûm ederek,
— millet bilinciyle aşarak,
— akıl, irade ve duruşla etkisiz hâle getirerek
yeneceğiz.
Çünkü Türklük;
inkârla silinecek,
iftirayla yok edilecek,
sessizlikle ortadan kaldırılacak bir kimlik değildir.
Ne mutlu o şanlı maziye sahip çıkana,
Ne mutlu Türk’üm diyene!
News
