Kasım ayı Osmanlı imparatorluğundan Cumhuriyet Türkiye’sine kadar kayda değer pek çok dikkat çekici ve düşündürücü siyasi, askeri ve idari değişikliklere sahne olmuş bir aydır. Türk tarihinin pek çok yönden incelenip öğrenilmesi her Türk çocuğu için önemli bir görev olmasına rağmen ne yazık ki, bunun yerine getirildiğini söylemek imkanına sahip değiliz. Böyle olduğu için de günün şartları çerçevesinde meydana gelmiş kimi tarihi olaylar günümüzdeki şartlara göre değerlendirilip Türk tarihine düşmanlık yapılmaktadır. Oysa yapılması gereken, her Türk çocuğunun tarihini iyice öğrenmesi ve tarih içinde meydana gelmiş bulunan özellikle üzücü olaylardan dersler çıkarıp yanlış olanların tekrarlanmaması için üstün gayret sarf etmesidir.
Kasım ayı Türk milleti için onur kaynağı olarak kabul edilecek birçok olaya sahne olduğu gibi milletin kahır duymasına sebep olan olaylara da sahne olmuştur. Tarihten dersler çıkarıp ibret alabilmek için bunlardan bir kısmını hatırlamakta yarar vardır.
Kasım ayı bize şu olayları hatırlatmaktadır:
1 Kasım 1683, Viyana Kuşatmasının bozgunla sonuçlanması üzerine ünlü Estergon kalesi de düşman eline geçmiştir.
1 Kasım 1914, Osmanlı devleti resmen Birinci Dünya Harbine katılmıştır.
1 Kasım 1922, Saltanat Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kaldırılmıştır.
Sarayda dünyaya gelen ve son şehzadelerden biri olan II. Abdülhamid’in torunu Osman Ertuğrul/Ertuğrul Osmanoğlu’nun, “Saltanatın kaldırılması ailemiz için çok kötü oldu, ama Türkiye kazandı” demesi bu konuya yeterince açıklık getirmektedir. Sonuç itibarıyla Türk Milleti kula kul olmaktan kurtulduğu için onur duyacağı tarihi bir olay yaşamaya hak kazanmıştır.
1 Kasım 1928, 1535 sayılı, “Türk Harflerini Kabul ve Tatbiki Hakkında Kanun” Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edilmiştir. Bundan amaç ise, Arap alfabesi yerine 29 harfli Türk alfabesini hayata geçirmek ve böylece okuma yazma öğrenmeye kolaylık sağlamaktır.
Ünlü tarihçimiz Halil İnalcık’ın bu konudaki tespitleri son derece önemlidir. İnalcık’ın bir konferansı esnasında bir genç ayağa kalkar ve sitemle, “Harf Devrimi yüzünden dedemizin mezar taşını okuyamıyoruz” der. İnalcık, dedesinin nereli olduğunu ve mezar taşının olup olmadığını sorar, o da dedesinin Yozgat’ın bir köyünden olduğunu ve mezar taşının bulunmadığını söyler. Bunun üzerine Halil İnalcık şu tarihi cevabı verir:
“Senin Yozgat’ın köyünde mezar taşı yoktu ki! Ölen köylünün mezarına da sıradan bir taş konurdu. Mezar taşları sadece şehirlerdeki elitlerin, ulemanın, bürokratların ve zenginlerin mezarlarında olurdu. Anadolu köylüsünün çoğunun bırakın mezar taşını, mezar yeri bile bilinmezdi. Kim bilir hangi siperde can verip kefensiz defnedilirdi”.
Yani tarihte şartların gereği olarak hayata geçirilmiş bir düşünceyi körü körüne tenkit etmek yerine, bunun insanlara yarar sağlayıp sağlamadığına bakmak gerekir. Zararlı ise tenkit de edilir, ama temelsiz isnatlarla tenkit etmek bir cehalet örneğidir ve bundan uzak durmak gerekir. Osmanlı döneminde okuma yazma bilmeyenlerin oranı yüzde doksan iken, bu değişiklikten sonra okuma yazma hızla artıp bilenlerin oranının yüzde yüze yaklaşması fark edilmeyecek bir durum değildir. Buna rağmen harf devriminin yanlış olduğunu söylemek, aslında yeryüzünde Türk olmasın demekten başka bir anlama gelmez. Çünkü milletler ancak kendine özgü olup konuştuğu diliyle yaşar, dil olmazsa milli kimlik de de olmaz. Dolayısıyla dilin öğrenilmesini istememek, Türk milletinin var olmasını istememek anlamına gelir. Eğer günümüzde okuma yazma oranı yüzde yüze yakın ise bunun harf devrimi sayesinde olduğunu anlamak çok mu zor?
2 Kasım 1663, Sadrazam Fazıl Mustafa Paşa’nın komutasındaki Türk orduları Avusturya’nın Levenz şehri ve kalesini fethetti.
2 Kasım 1839, Gülhane Hatt-ı Hümayunu ilan edilmiş ve böylece Tanzimat Dönemi başlamış oldu. Bu dönem bütün vatandaşların kanun karşısında eşit olduğu anlayışının hayata geçirilmesi bakımından tarihimizde önemli bir yere sahiptir.
2 Kasım 1914, Fransa Türkiye’ye savaş ilan etti.
3 Kasım 1918, İngiltere Musul’u işgal etti.
3 Kasım 1919, Kurtuluş Savaşında Milne hattının Yunan kuvvetleriyle Türk kuvvetleri arasında sınır hattı olarak tespit edilmiştir.
3 Kasım 1919, Ahmet Aznavur, Susurluk’u işgal ederek Kurtuluş Savaşına karşı bir isyan hareketi başlattı.
4 Kasım1922, Türk ordusunun büyük zaferi kazanması üzerine İstanbul’un yönetimi de Türkiye Büyük Millet Meclisine geçti.
4 Kasım 1951, Din dersi İlkokul programına alındı.
5 Kasım1912, 482 yıl Türk yönetimi altında bulunan Selanik elden çıktı.
Selanik şehri ve halkı ile ilgili olarak bilmeden konuşup ahkam kesenler. bu şehrin 482 yıl Osmanlı imparatorluğunun yönetiminde olduğunu ve halkının büyük bir çoğunluğunun Türklerden meydana geldiğini göz önünde bulundurmalıdırlar. Kemal Karpat ve Halil İnalcık’ın verilerine göre Selanik’te 1894 tarihinde Müslüman Türk nüfusu 463.000 civarında kaydedilmiştir ki, bu nüfusun yarısından çoğu demektir.
7 Kası 1919, Mustafa Kemal Paşa Erzurum Milletvekili seçildi.
7 Kasım 1920, Türkiye ile Ermenistan arasında yapılan Gümrü antlaşması ile şehir geri alındı.
8 Kasım 1687, Yaklaşık 3 yıl 7 ay padişahlık yapan II. Süleyman tahta çıktı.
8 Kasım 1829, Zonguldak’ta Uzun Mehmet isimli bir vatandaş tarafından kömür madeni bulunmuştur.
8 Kasım 1920, Türkiye Büyük Millet Meclisi Kurtuluş Savaşının düzenli bir ordu ile yürütülmesine karar verdi.
10 Kasım 1444, Sultan II. Murat komutasındaki Türk ordusu Haçlı ittifak Birleşik Hristiyan ordusunu Varna’da bozguna uğratarak büyük bir zafer elde etti.
10 Kasım 1919, I. Dünya Savaşında yenilen devletlerle ilgili kararlar alıp onlar için stratejiler belirleyen Yüksek Şura, İzmir’in Yunanlılar tarafından işgalini onayladı.
10 Kasım 1938, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu ve ilk Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk vefat etti.
Bu vefat dolayısıyla 10 Kasım 1938 tarihinde Afganistan 7, Mısır 7 ve İran 30 gün resmi yas ilan etmiştir. Elbette ki, bu durum Atatürk’ün yaptıklarıyla haksızlığa uğramış milletlere verdiği ilhama dayanmaktaydı.
Günümüzde Atatürk’ü akıllarınca eleştiriye tabi tutan akıl ve bilgi fukarası kimi kişilere yabancı birçok insandan sadece ikisinin Atatürk için şu söylediklerini hatırlatmak işe yarar mı bilmem, ama yine de hatırlatalım:
Ortadoğu uzmanı Amerikalı gazeteci Stephen Kinzer diyor ki: “Mustafa Kemal kesin yenilgiyi zafere dönüştürdü ve çağdaş Türkiye’yi daha doğmadan öldüren Sevr Antlaşmasını yırtıp attı. Mustafa Kemal, ulusunu gömülmek üzere olduğu mezardan çıkardı”.
Büyük düşünür ve Şair Muhammed İkbal de o dönemde, Kurban Bayramı namazı için Lahor’daki Badşahi Camiinde toplanan 250.000 kişiye şöyle hitap etmişti “Dua edelim kardeşler! O bayrak, burçlardan kıyamete kadar düşmesin. İslam güneşi kararmasın. Allah Müslümanları Hristiyanlara karşı savunan büyük lider Mustafa Kemal’e yardım etsin, İslam’ın son askerini muzaffer kılsın”.
Bu durumda üzerinde düşünülmesi gereken husus şudur: Kendi annesinden babasından ya da çocuklarından bile hiçbir takdir görememiş, dua alamamış bir kimsenin, bütün dünyanın takdirini, Müslümanların da hem takdirini hem de duasını kazanmış Atatürk’ü eleştirmeye kalkışmasını Türk’e düşmanlıktan başka bir şeyle tanımlamak mümkün müdür?
11 Kasım 1606, 13 yıl süren Türkiye-Avusturya savaşı, Sultan I. Ahmed ile Avusturya Arşidükü II. Rudolf arasında imzalanan Zitvator0k antlaşması ile sona ermiştir. Bu antlaşma ile Avusturya imparatoru/Kayzer resmen Osmanlı padişahına denk kabul edilmiştir.
11 Kasım 1918, I. Dünya Savaşı sona ermiştir.
13 Kasım 1918, İngiliz, Fransız, İtalyan ve Yunan gemilerinden oluşan 61 parçalık itilaf devletleri donanması İstanbul önlerine gelerek demir atmış ve şehri fiilen kuşatmıştır. Mustafa Kemal Paşa’nın, “Geldikleri gibi giderler” dedikleri gün işte bugündür.
14 Kasım 1919, Mustafa Kemal Paşa, İngiltere ve Fransa arasında imzalanan “Suriye Antlaşması” uyarınca Adana ve çevresindeki işgal kuvvetlerinin değiştirilmesini ve bölgenin Fransızlar tarafından tamamen işgal edilmesini bir genelge ile protesto edip bütün dünyaya bildirdi.
15 Kasım 1638, Sultan IV. Murad komutasındaki Türk ordusu Safevilerin elindeki Bağdat’ı kuşatmış ve kuşatma şehrin teslim alınmasıyla son bulmuştur.
15 Kasım 1646, 24 yıl süren Osmanlı-Venedik Savaşı’nın/Girit Seferi en kritik noktalarından biri olan Resmo kalesi, Serdar Deli Hüseyin Paşa komutasındaki Türk ordusu tarafından kuşatılmış ve teslim antlaşması sonucu fethedilmiştir.
16 Kasım 1917, İngiliz kuvvetleri Gazze hattını yardıktan sonra ilerleyerek Akdeniz kıyısındaki Yafa limanını işgal etmiştir. Aynı yıl açıklanan “Balfour Deklarasyonu” ile Filistin’de İngiliz mandası ve Siyonist yerleşimler dönemi başlamıştır.
16 Kasım 1922, Son Osmanlı Padişahı Sultan Vahdettin, bir İngiliz savaş gemisi ile İstanbul’u terk etti. Ünlü yazarlarımızdan Samiha Ayverdi’nin, “Keşke vatanı terk etmeseydi!” sözü bu konuya yeteri kadar açıklık getirmektedir.
17 Kasım 1912, 530 yıl Osmanlı yönetiminde bulunan Manastır Sırplar tarafından işgal edilmiş ve böylece elden çıkmış oldu.
18 Kasım 1601, Tiryaki Hasan Paşa, Habsburg ordusuna karşı Kanije kalesini 73 gün boyunca kahramanca savunmuş ve bu savunma zaferle sonuçlanmıştır.
18 Kasım 1602, Habsburg ordusu Budin/Budapeşte’yi kuşatması Hasan Paşa komutasındaki Türk ordusu tarafından püskürtülmüş ve şehrin ele geçirilmesi önlenmiştir.
19 Kasım 1092, Anadolu Fatihi Sultan Alparslan’ın oğlu Büyük Selçuklu Sultanı I. Melikşah 38 yaşında Bağdat’ta vefat etti.
20 Kasım 1612, 9 yıl süren Osmanlı İran savaşı sona ermiş ve Osmanlı Devleti ile Safevi Devleti arasında Nasuh Paşa antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşma Osmanlı imparatorluğunun ilk kez toprak kaybetmeyi resmi olarak kabul ettiği antlaşmadır. Antlaşmanın en önemli yönlerinden biri de başta Hz. Aişe olmak üzere Hz. Peygamber ve ashabına yönelik sebbü’ş-şetm/sövme, hakaret etme ve lanet okuma eylemlerinde bulunulmaması şartının konulmuş olmasıdır.
20 Kasım 1919, Paris’te Ermenilerle Kürtler, Türkiye’ye karşı ortak bir cephe kurmak üzere anlaşma yaptıklarını duyurdular.
20 Kasım 1922, Türkiye’nin dünya üzerinde görünürlüğünün ve ebedi olarak bağımsızlığının tescil edildiği Lozan Barış Konferansı başladı.
22 Kasım 1617, Osmanlı imparatorluğunun 15. Padişahı Sultan I. Mustafa tahta çıktı.
22 Kasım1914, Basra, I. Dünya Savaşı sürecinde İngiliz ve Hint birlikleri tarafından gerçekleştirilen saldırı sonucu işgal edilerek Osmanlı hakimiyetinden çıktı.
24 Kasım 1072, Büyük Selçuklu Devletinin ikinci sultanı, Anadolu’ya İslam’ın kapılarını açan Sultan Alparslan, Ceyhun nehrini geçerek kuşattığı Berzem kalesi komutanı Yusuf el-Harezmi’nin, huzura çıktığı esnada çizmesinde gizlediği küçük bir hançerle üzerine saldırarak ağır yaralaması sonucu 43 yaşında şehit oldu.
24 Kasım 1542, Budin’in Kanuni Sultan Süleyman tarafından fethinden bir yıl sonra Habsburg ve müttefik Avrupa ordularının şehri geri almak için başlattığı büyük kuşatma, Budin Beylerbeyi Yahyapaşazade Bali Bey komutasındaki sekiz bin kişilik savunma gücü ile gerçekleştirilen ani bir gece taarruzu sonucu müttefik Avrupa ordusu bozguna uğratılmıştır. Bu galibiyet Peşte zaferi olarak anılır.
28 Kasım 1534, Tarihte “Denizlerin Hakanı, Karaların Sultanı” unvanına sahip olmuş tek lider Kanuni Sultan Süleyman, Bağdat’ı fethederek Osmanlı topraklarına kattı..
28 Kasım 1912, Arnavutluk, bağımsızlığını ilan ederek Osmanlı imparatorluğundan ayrıldı.
30 Kasım 1925, Türkiye Büyük Millet Meclisinin çıkardığı bir yasa ile tekke, zaviye ve türbeler kapatılmıştır.
Kısaca, kendi tarihimizi öğrenmenin, geçmişte olup biten ve yaşanan olayların sebep ve sonuçlarını anlayarak bireysel kimliği güçlendirmek, toplumsal bilinci canlı tutmak ve geleceği en doğru bir şekilde planlayıp hayata geçirmek için vazgeçilmez bir öneme sahip olduğunu hep göz önünde bulundurmak her Türk çocuğu için bir vicdan borcudur.
Türk-İslam Kültürünün Almanya’daki Önemli Temsil Alanlarından Biri Olan Medina Türk Müzesi, Tarihî Eserleriyle Geçmiş ile Günümüz Arasında Köprü Kuruyor
Almanya Medina Derneği tarafından, Türkiye Cumhuriyeti ve Azerbaycan Cumhuriyeti şehitlerinin aziz hatıralarına ithafen düzenlenen “Tarihin İzinde: Nürnberg’deki Türk Müzesi Medina’ya Dijital Bir Yolculuk” başlıklı çevrim içi konferans, Türk tarihinin ve kültürel mirasının dijital ortamda tanıtılması açısından önemli bir etkinlik olarak gerçekleştirildi.
31 Ekim 2026 tarihinde düzenlenen programda, Almanya’nın Nürnberg kentinde faaliyet gösteren Medina Türk Müzesi’nin tarihsel birikimi, koleksiyonları ve kültürel çalışmaları katılımcılarla buluşturuldu. Müze Müdürü Cemalettin ÖZDEMİR, çevrim içi program aracılığıyla katılımcılara müzeyi dijital ortamda gezdirerek müzede yer alan tarihî ve kültürel eserler hakkında kapsamlı bilgiler verdi. ÖZDEMİR, müzenin faaliyetlerini ve kendi çalışmalarını da tanıtarak Türk kültürünün korunması ve gelecek kuşaklara aktarılması yönündeki çalışmalarına dikkat çekti.
1995 yılından bu yana kültürel faaliyetlerini sürdüren Medina Türk Müzesi, Orta Asya’dan Anadolu’ya ve Avrupa’ya uzanan Türk tarihinin izlerini taşıyan koleksiyonlarının yanı sıra, İslam kültür ve medeniyetine ilişkin değerleri yansıtan eserleriyle de Türk Dünyası açısından önemli bir kültür merkezi niteliği taşıyor. Türk tarihine, etnografyasına, İslam medeniyetine ve kültürel değerlerine ilişkin eserleri bünyesinde barındıran müze, farklı coğrafyalarda yaşayan Türk topluluklarının ortak hafızasının korunmasına katkı sunuyor. Dünyanın ilk 10 müzesi arasında gösterildiği belirtilen Medina Türk Müzesi, sahip olduğu kültürel birikimle Türk Dünyasının tarihsel ve kültürel zenginliğinin uluslararası alanda tanıtılması bakımından da önem taşıyor.
Programa EUHABER Başeditörü Dr. Bedri ŞAHİN ve EUHABER editörü Doktorant Nil GÜREL katılım sağladı. Aynı zamanda Almanya Kırım Tatarları Birliği Akademik Çalışmalar Sorumlusu olarak programa iştirak eden Doktorant Nil GÜREL ve Dr. Bedri ŞAHİN, müzenin kültürel mirasın korunması, Türk tarihinin tanıtılması ve dijital medya aracılığıyla daha geniş kitlelere ulaştırılması konularındaki önemine ilişkin görüşlerini dile getirdi.
Ayrıca Almanya Kırım Tatar Birliği adına müzeye hediyeler takdim edildi.
BÖRTE MEDYA’DAN DESTEK
Programın gerçekleştirilmesine fikir ve katkılarıyla destek sağlayan Börte Medya yazarı ve Gök Tuğ Derneği Başkan Yardımcısı Oğuzhan ÖZBEK ise Medina Türk Müzesi’nin dijital ortamda halkın erişimine açık şekilde gezilmesi fikriyle önemli bir katkı sundu. Bu yaklaşım, kültürel mirasın fiziksel mekânlarla sınırlı kalmadan dijital teknolojiler aracılığıyla farklı ülkelerdeki insanlara ulaştırılması açısından dikkat çekti.
Şehit aileleri ile birlikte samimi bir ortamda gerçekleşen dijital müze gezisinde duygusal anlarda yaşanırken Türk Dünyası adına Önemli konulara değinildi.
Program sonunda Almanya Medina Derneği Başkanı Yaşar GÜL ve derneğin Azerbaycan temsilcisi Anar RZAYEV, konferansa katılım sağlayanlara teşekkür ederek kültürel çalışmaların ve dijital tanıtım faaliyetlerinin devam edeceğini ifade etti.
ALLAH’IN AHİRETTE ERKEKLERE ÖDÜL OLARAK HURİ VA’DETMESİNİN ASLI VAR MIDIR?
Öncelikle belirtmeliyiz ki, öteki dünyada yargılamanın temel ölçüsü inanç olacaktır. Allah’a ve Peygamberine inananlar ve bu inanca uygun davranışları olanlar ödüllendirilecekler, inançsızlar ise, yaptıkları iyi ya da kötü her ne olursa olsun mutlaka cezalandırılacaklardır. Mesela Hz. Musa ile Firavun ya da Hz. Peygamber ile Ebu Cehil, yargı gününde dünyadaki gibi eşit konumda olmayacak ve dünya nimetlerinden eşit oranda yararlandıkları gibi ahiret nimetlerinden de eşit bir şekilde yararlanamayacaklardır ki, bu husus Kur’an’da sık sık vurgulanmaktadır (Secde,18 Kalem35).
Genel olarak Allah hoşnut olduğu kullarını kadın-erkek ayrımı yapmadan cennet bahçeleri ile müjdeler (Beyyine,7-8), hoşnut olmadıklarını da yine kadın-erkek ayrımı yapmadan cehennem ateşiyle korkutup uyarır (Şura,42). Ancak bunların mahiyeti hakkında hiçbir şekilde açıklayıcı ve detaylı bilgi verilmez. Bu çeşit ayetlerle verilen mesaj, kulun Allah’ın hoşnutluğuna odaklanmasından ibarettir. Ayrıca Kur’an anlaşılması muhatap tarafından zor olabilecek konuları beşerî düzlemdeki insan yaşantısı ve uygulamaları gibi pratik hayatında mevcut olan durumlar ve nesneler üzerinden örneklemeler yaparak anlatır. Yoksa cennet nimetleri dünya nimetlerinin aynısı olamayacağı gibi azap ve ceza şekli de dünyadaki ceza ile aynı olamaz. Bu, sadece Kur’an’ın bir anlatım tarzıdır. Nitekim Bakara suresinin 25. ayetiyle ilgili olarak Matüridi, “O meyveler dünyadakilere benzer bir konumda; tat açısından benzer, fakat göze yansıması ve renkleri farklıdır. Zira öyle meyveler vardır ki, yenilmesi bir yana ona bakmak suretiyle de lezzet alınır” demektedir (Matüridi, Tevilat,1/64). Yani ahirette söz konusu olacak olan ödül ya da cezanın durumu, niteliği, niceliği ve miktarı akılla bilinecek hususlardan değildir. Kur’an’ın ahiretteki ödül ve cezayı söz konusu etmesi, bunların niteliğini ve niceliğini belirtmekten çok varlığının ve gerçekliğinin vurgulanmasına yöneliktir.
Şu bir gerçek ki, Allah insanoğluna bir yükümlülük yüklerken kadın-erkek ayrımı yapmadığı gibi, istediği gibi bir kul olduktan sonra bahşedeceği ödül hususunda da herhangi bir ayrım yapmaz. Yani hiç kimseye özel bir ödül söz konusu değildir. Çünkü Allah’ın özel ve torpilli kulları yoktur. O, koyduğu ölçüye uyup uymadığına bakar ve ona göre ceza veya ödül takdir eder. Nitekim Kur’an’da şöyle buyurulmaktadır: “Erkek ya da kadın her kim mümin olarak güzel ve erdemli davranışlarda bulunursa, Biz ona dünyada mutlu ve huzurlu bir hayat yaşatırız. Böyle kimselere ahirette de dünyada iken yaptıkları güzel işlerine yaraşan ödülün en güzeliyle ödüllendiririz” (Mahl,97). Ayrıca, Nisa124 Mümin,40 Ahzap,35 Taha,75 Tevbe,68 ve 72. ayetleri de bu hususa dikkat çekmektedir.
Peki, ahirette farklı ve özel ödüllendirme söz konusu olamayacağına göre, erkekler için uydurulmuş bulunan “Huri” neyin nesi oluyor?
Öncelikle belirtmeliyiz ki, Kur’an’da halk arasında yaygın olduğu şekliyle bir hurilikten bahsedilmez. Yani bu anlamda bir ödül Kur’an’da yer almaz.
Ne yazık ki, genel olarak bütün Müslüman toplumlarda ve özel olarak da bizim ülkemizde yemek duasına varıncaya kadar yer etmiş bir “Huri” algısı vardır ki, bu ölçüsüzlüğün ve dini istismarın ta kendisidir. Oysa Hz. Peygamberin yemek duası, “Bizi doyuran, susuzluğumuzu gideren ve bizi Müslümanlardan yapan Allah’a her daim hamdolsun” şeklindeydi (Tirmizi, Şemail).
Ne var ki, birtakım İsraili söylemlere dayanılarak, öteki dünyada erkeklere sayısız huri verileceği gibi imanın kalitesiyle bağdaşmayan anlatımlar ortalığı kasıp kavurmaktadır. Bunun muazzez dinimiz için bir tenkit nedeni olacağı hiç dikkate alınmadan ne yazık ki, tefsir ve meallerde de yer alması gerçekten trajik komik bir durumdur. Nitekim Amerikalı komedyen Bill Maher, “Ahirette özel olarak kadının cinselliğini ödül olarak sunmak, duyduğum en aşağılık şeydir” demektedir. Sosyal medyada bir kadının şu haykırışı da gerçekten üzücüdür: “Bir erkeğe cennette kadın vadetmek, kadını mal yerine koymaktır. Böyle bir dine inanan kadın kendini mal saymak zorundadır”. Bu hususta kusurlu olan elbette ki, bu kadın değil, ona bunu söyletmeye vesile olanlardır.
Şunu belirtmeliyiz ki, cennette daha çok genç kızla cinsel birliktelik yaşamak için zikir çekmeyi ve ibadet etmeyi sebep gösterenler bu muazzez dine büyük zarar vermekte ve ona kötülük etmektedirler. Buna inanmak ise cahilliğin ve gafletin ta kendisidir. Zira Allah ilk insandan beri tekrar tekrar gönderdiği dini, cennette genç kız yatırımı yapmak için değil, adaleti sağlamak ve ahlakı hâkim kılmak için göndermiştir.
Ayrıca böyle bir huri anlayışı, hayatlarını İslam davasına vakfetmiş ve bu uğurda ölümüne mücadele vermiş nice peygamberin misyonunu basitleştirmez, onları değersiz hale getirmez ve onların bütün emeklerinin elde edecekleri hurilere ve onlarla yaşayacakları cinsel hazza indirgemek olmaz mı? Bu nasıl bir cüret, nasıl bir aymazlık?
Tekrar edelim ki, ahirette kişiye/kişilere özel bir ödül söz konusu değildir ve Kur’an’ın cennet güzellikleriyle ilgili teşbihleri aynı ölçüde hem kadın hem de erkek için geçerlidir. Ayrıcalık asla söz konusu değildir.
Huriliğin ilk ortaya çıkışıyla ilgili olarak Maxime Rodinson şunları kaydetmektedir: “Hristiyan çilecileri bu dünyada kendilerine uyguladıkları nefis köreltmesinin acısını öbür dünyada telafi edileceğinin hayalini kuruyorlardı ve çoğunlukla bu telafinin mahrum kaldıklarıyla aynı türden olacağını düşünüyorlardı. Muhtemelen tamamen bilinç dışı ve belirgin bir şekilde dişil özellikler atfedilmiş nesneleri, iffetli insanlar için uygun birer ödül olarak düşünüyorlardı. Bunda gizli bir cinsel anlam görmek zor değildir ve Hristiyanların bu ipuçlarını apaçık bir gerçekliğe tercüme etmesinin önünde hiçbir engel yoktur. Erken dönem Hristiyan tarihinin etkili ilahiyatçılarından Origenes de daha üçüncü yüzyılın başında, bazı insanların kıyametten sonra evlilik ve çocuk sahibi olmasının olasılığını düşündüğünü belirtmiştir” (M. Rodinson, Muhammed, shf,284).
Yani halkın anladığı anlamdaki huri, Kur’an’ın bildirdiği bir şey olmayıp tamamen İslam dışı kaynaklardan devşirilmiştir. Dolayısıyla Allah’ın bu anlamda bir huri vadi söz konusu değildir.
Peki, Kur’an’da geçen “Hurin İnn” ifadesi ne anlama gelmektedir?
“Hur” kelimesinin Kur’an’da ilk defa geçtiği yer Rahman suresinin 72. ayetidir. Daha sonra başka surelerde “Hurin İin” şeklinde yer alır (Tur,20 Vakıa,22 Duhan,54).
“Hur” kelimesi “Havra” ve “Ahmer” in çoğulu olması sebebiyle hem eril hem dişil anlamında kullanılır” (M. İslamoğlu, Hayat Kitabı, shf,1074).
Kelime ile ilgili olarak Muhammed Esed de şunları kaydeder: “Hur ismi hem müzekker/eril hem de müennes/dişil olan “Havra” kelimesinin çoğuludur. Bu her iki terim de “Havar” sayesinde ayırt edilen bir kişiyi tanımlar. Havar, “Göz küresinin yoğun beyazlığı ile irisin parlayan siyahlığının yüksekliğini gösterir (Kamus). Daha genel anlamda “Havar” beyazlık yahut moral bir vasıf olarak “Sağlık” anlamına gelir. “Hurin İin” bileşik ifadesi, “En güzel gözlere sahip, saf ve temiz eşler” i gösterir. Razi, Tur suresinin 20. ayetindeki aynı ifade ile ilgili yorumunda, insanın gözleri, onun ruhunu bedenin başka herhangi bir uzvundan daha çok yansıttığı için “İin” kelimesini “Zengin ruhlu yahut engin ruhlu olarak anlamlandırmıştır” (M. Esed, Kur’an Mesajı, shf1282).
Yani bu kelime cennet dilberleri anlamında değildir. Ayrıca cennette sadece erkeklere özgü özel bir ödülün asla söz konusu olmadığını da unutmamak gerekir.
Bekir Topaloğlu da bu konuda şunları kaydetmektedir: “Hur kelimesi, beyaz olmak, beyazlaşmak anlamındaki “Haver” kökünden sıfat olan “Havra” nın çoğulu olup Türkçede tekili kullanılan “Huri” kelimesi Arapçada yoktur. Haver kökünden türeyen kelimeler çeşitli ayet ve hadislerde bir güzellik unsuru olarak göze nispet edilmiştir. Arap dilciler bu durumda kelimenin ne anlama geldiği, yani “Haver” ile ifade edilen göz şeklinin hangi nitelikleri taşıdığı konusunda farklı görüşler ileri sürmüşlerdir. Genellikle “Huri” için beyaz tenli, gözünün beyazı saf, siyahı koyu ve yuvarlak, göz kapakları ince ve nazik” tasvirini yapmışlardır.
Kur’an-ı Kerim’de cennet hayatı tasvir edilirken bunun dünyadaki mutluluk vasıtalarıyla ilişkilendirerek anlatıldığı görülmekte, ancak ahiret hayatının çok daha saf, derin ve mutluluk verici olacağı ifade edilmektedir (Bakara,25 Saffat,45-47 Muhammed,15).
Şu var ki, ahiret mutluluğunda maddi tatmin payı bulunmakla birlikte bunların birinci derecede bir yer işgal etmediği hususu İslami anlayışın özünü oluşturmaktadır” (B. Topaloğlu, TDV İslam Ansk.18/387-390).
Kısaca müminin asla unutmaması gereken şudur ki, ahiret aleminin gerçek durumunu Allah’tan başka hiç kimse bilemez. Ayrıca oradaki ilahi nimet ve lütuflara hak kazanabilmek için dünyada iken Allah’ın istediği gibi bir hayat yaşamak ve ahiretteki hayatla ilgili aslı esası olmayan spekülasyonlar ve faydasız söylemler karşısında duyarlı ve bilinçli olmak ve bu konularda söz söyleyenlere kulak asmamak da gerekir.
Şuurlu, kasıtlı ve istismarcı yaklaşımlar dışında, millî, dinî meselelerde, anlaşılmazlıklar, muğlak bakışlar, şuursuzluklar devam edip gidiyor. Oysa bu konulara, özellikle milliyetçilik konusuna ne kadar emek verildi. İsmail Gaspıralı, Yusuf Akçura, Sadri Maksudi Arsal, Ahmet Ağaoğlu, Hüseyinzâde Ali Bey, Zeki Velidi Togan, Ayaz İshaki, Mehmet Emin Resulzâde, Ziya Gökalp, Mustafa Kemal Atatürk, yakın tarihte Osman Turan, Mümtaz Turhan, Erol Güngör, S. Ahmet Arvasi, isimlerini burada zikretmediğim nice ilim ehli, boşuna mı uğraştılar, yazıp çizdiler, söylediler? Halâ mı şuurlanamadık? Üzülmemek mümkün mü?
Anlayışa engel olan, olanı bozan, birşeyler var. Emevi dini ile, buna çare olarak ortaya çıkmış ve fakat olamamış, bu din anlayışının üzerine eklenmiş sufi dini, yani Allah ile aldatanlar, dinî siyaset ve menfaat kalıplarına dökmeyi kurallaştıranlar ile peygamberi yetersiz bulanların dinî, psikolojik, sosyolojik, manzarasının yaptığı ve yapacağı tahribatın haddi hesabı yoktur. Hakikatın özünden, amacından, saptırmıştır. Bir vermişse on almıştır. Aydınlık zihinleri karartmıştır.
Bir kişi Türk olduğu, kendisi de ben Türküm dediği halde, “Ne Mutlu Türk olana” ile “Ne Mutlu Türküm” diyeneyi karıştırıp, her ikisini de ırkçılık yapmak gibi görürse, ne demeli? Bu kişiyi bu kanaate götüren sebep neler olabilir? Olsa olsa milliyetçiliği de istismar edenlerin bulunması, Türkiye’deki bilgi kirlilikleri ve siyasi keşmekeştir. Fakat bana göre esas sebep, saptırılmış ve istismarcıların veya şuurlanamamışcıların mirası olan din duygusudur. Asırlardır Türk milletini esir almış olan tarikatlardır. Bunlara Türk’ü ve Türk milliyetçiliğini nasıl anlatacağız? Türk olan ve en anlayışlıları bile Türkiye milliyetçisiyim diyor. Doğrusunu söylemenin bir sorumluluk olduğunu biliyoruz.
Türkiyelilik kimlik değil, bir coğrafyaya aidiyettir. O coğrafyadakilere ayrıcalık, üstünlük, imtiyaz iddiası atfedilmeksizin, kurucu kültür sahibi Türk denmişse, artık bir kimlik söz konusudur. Yapılacaksa bunun milliyetçiliği yapılır. Kimliğini, kültürünü, değerlerini, inanç sistemini, geleceğini kaybetmemek için yapılır. Almanya veya Almanyalı milliyetçiliği olmaz, Alman milliyetçiliği olur. Fransa milliyetçiliği, Arabistan milliyetçiliği değil, doğrusu Fransız, Arap milliyetçiliğidir. Arabistanlı, Fransalı, İtalyalı milliyetçiliği bir kimlik ifadesini yansıtmaz. Eğer oralarda veya Türkiye’de, yan kültürlerin, alt kimliklerin varlığı kastediliyorsa ve eğer karmaşa halinde çoğulcu bir düzen yoksa veya devlet paylaşılmamışsa, orada kurucu kültüre bağlı tek millî kimlik var demektir. Irkçılıkla milliyetçilik arasındaki farkı da burada anlatmayı gereksiz görüyorum. Yüce dinimiz, ırkçılığa kapalı, milliyetçiliğe açıktır. Millî kimliği ve milli şahsiyeti olmayan kişi ve toplumlara, İslam, kendini nasıl taşıtabilir, onlar olmaksızın dünyaya mesajını nasıl verebilir? İslamın özüne ve amacına vakıf din ve felsefe büyükleri, sufi düşünceyi ve yaşayışı yozlaştırmamış haddini bilen, kadir kıymet bilen, gönül sultanları, bu meseleyi pek iyi bilirler. Bunlardan da bir örnek vererek bitireyim. Abdülhakim Arvas, yanındakilerle sohbet ederken, söz, kavim, millet meselesine gelince şöyle der: Biliyorsunuz ben seyyidim. Bu demektir ki menşe olarak Türk değilim. Ama şunu bilin ki, dünyada iki Türk kalsa biri benim. Biraz sonra, hayır hayır der. Eksik söyledim, düzeltiyorum. Dünyada tek bir kişi Türk kalsa o benim. Ama jön Türk değilim. Onun torunlarından dostum ve ağabeyim rahmetli S. Ahmet Arvasi, bir kitabının girişinde şöyle yazmıştır: Ben, Afrika’nın bir köşesinde, bir kavmin siyahî bir ferdi olsaydım bile (yani Türk olmasaydım bile) Türk milletini tanıdıktan sonra hiç tereddütsüz Türk milliyetçisi olurdum.
Ülkemiz ne yazık ki, sosyal medyanın da yoğun dezenformasyonuyla büyük bir kaos yaşamakta ve ne acıdır ki, bu dezenformasyon en çok da dini alanı etkilemektedir. Buna engel olması gereken Diyanet İşleri Başkanlığı ise, bu durumu kanıksamış görünmekte ve anayasal görevi olmasına rağmen tek bir söz bile sarf etme zahmetine girmemektedir. Bu konuda İlahiyat fakültesi çevrelerinin sessiz kalması da ayrıca üzüntü vermektedir.
Sosyal medyada sürekli gündeme gelen bu İslam diniyle asla bağdaşmayan, akıl ve mantık dışı söylemlerden bazıları şunlardır:
-İzmir’ i işgalden Türk ordusu değil de okunan salat-ı tefriciyeler kurtardı,
-Vakıa suresini okuyan kimsenin evi altın dolar, artık çalışmasına gerek yoktur,
-Mahşer günü Bağdadi’nin tarikatından olduğunu söyleyen kimse, sorguya tabi tutulmadan cennete girer,
-Zeytin’i çatal batırarak yemek haramdır,
-Arab’ı sevmek farzdır,
-Kur’an meali okumak haramdır,
-Kadının kocasını ismiyle çağırması haramdır.
-Kadının erkeğe selam vermesi haramdır,
-Kadının cenazeye katılması haramdır,
-Kadının otomobil kullanması haramdır,
-Kadının okula gitmesi haramdır; çünkü Hz. Peygamber, “Kızlarınıza okuma yazma öğretmeyin, yoksa erkek arkadaşlarına mektup yazarlar” buyurmuştur,
-Karılarınıza danışın, ama dediklerinin tam tersini yapın; çünkü Hz. Peygamber öyle buyurmuştur.
Şimdi bunlar ve bunlar gibi daha nice söylemlerin yanlış olduğunu ve muazzez dinimizle asla bağdaşmadığını halkımıza birilerinin duyurması gerekmiyor mu? Peki, o zaman Diyanet İşleri Başkanlığının anayasal görevi olan halkı din konusunda aydınlatmayı nasıl anlamalıyız? Yoksa bu söylemler gerçekten dine uygun mudur? Başkanlığın bu konuda bir beyanı olmadığına bakıp bunları doğru mu kabul edeceğiz? Eğer öyle ise, o zaman dinde tahrifat bitmez, her an yeni saçmalıklar ortalığı dökülür ve halkın muazzez dinimize olan itibarı ve saygısı yok olup gider. Böyle bir durumdan başta Diyanet İşleri Başkanlığı yetkilileriyle görevlileri olmak üzere halkın umudu olan ilahiyat fakülteleri mensupları sorumlu hale gelmezler mi?
Sözün özü bu duruma mutlaka bir çare bulunmalı ve bunun için de öncelikle Diyanet İşleri Başkanlığı ile İlahiyat Fakülteleri devreye girmelidirler. Yoksa dinde kaos sürüp gider.
Üzerinde durmak istediğimiz asıl konu ise, müminin Allah’ın rızasını elde etmek gibi bir yükümlülüğü olmasına, hatta asıl yükümlülüğünün bu olmasına rağmen erkek dünyasının ötekileştirmekten haz aldığı kadının kocasını da razı etmek zorunda olduğu, yoksa cennet yüzü göremeyeceğine yönelik söylemdir. Yani bu söylemle denmek isteniyor ki, kadın kocasını razı etmeli ki, cennete girebilsin. Yoksa bir kadın Allah’ın emirlerini yerine getirerek Allah’ın rızasını ne kadar kazanmış olursa olsun, kocasının rızası yoksa cennete giremez. İşin ilginç yanı, kadının kocasını razı etmesi şart koşulurken, kocanın karısını razı etmesi şurada dursun, onu üzmemesi, dövmemesi ve asla öldürmeye kalkışmaması hususunda en ufak bir uyarıya dahi yer verilmez.
Bu iddiayı ileri süren erkek dünyası da Tirmizi’nin ve İbn Mace’nin hangi şartlar altında rivayet ettikleri pek belli olmayan ve kaynaklarda hadis olarak geçen şu sözü baz almaktadır: “Kocasını memnun ve razı ederek ölen kadın cennetliktir”(Tirmizi, Rada İbn Mace, Nikah). Yani bu söz hadis ise, o zaman kocasını memnun eden kadın Allah’a inanmış olsun olmasın cennete girecektir demektir ki, bunun büyük bir yanlış olduğu ortadadır. Böyle anlamsız ve Kur’an ruhuyla bağdaşmayan bir sözü Hz. Peygambere atfederek manipülasyon yapmanın çarpıklığını görmemek mümkün mü hiç?
Öncelikle şunu belirtmeliyiz ki, Hz. Peygamberin anlatım tarzı basirete, yani sağduyuya ve akılla doğrulanabilirliğe dayanmaktaydı. Nitekim Allah Teala ona şöyle buyurmuştur: “Ey Peygamber! De ki: “İşte benim yolum budur: Ben ve bana uyanlar basirete/akla uygun, bilinç ve duyarlılıkla donanmış bir kavrayışa dayanarak sizi Allah yoluna çağırıyoruz”(Yusuf,108).
Bundan da anlaşılmaktadır ki, Allah’ın isteği körü körüne bir dindarlık değil, zihinsel olarak görüp sezmeye ve bilinçli algılamaya dayanarak anlaşılan bir dindarlıktır. Çünkü vahyin muhatabı akıldır ve aklı olmayanın vahye karşı bir sorumluluğu yoktur. Zaten Allah da: “Biz aklını kullanan ve onu aktif hale getiren kimseler için ayetlerimizi böyle detaylı bir şekilde açıklıyoruz”(Rum,28) buyurarak mesajlarının ancak aklını kullanan kimseler tarafından anlaşılacağına sık sık dikkat çeker (Nahl,12 Yusuf,111 Ali İmran,190). Dolayısıyla Hz. Peygamberin aklın kabul etmekte zorlanacağı bir ifadeye yer vermez. Eğer öyle olsaydı o zaman onu sürekli eleştiren Mekke müşrikleri bu tür sözlerini de eleştirilerdi. Oysa onun hiçbir sözünün müşrikler tarafından yalanlanmadığını bizzat Allah haber vermektedir (En’am,33).
Şunu da bilmek gerekir ki, Allah Kur’an’da cennete girmeye hak kazanan kimselere kadın erkek ayrımı yapmadan defalarca işaret ettiği halde kadının kocasını memnun etmesine yönelik en ufak bir imada dahi bulunmamaktadır. Bunun için de Hz. Peygamber, kadının cennete girmesine yönelik birtakım şartlar ileri süremez. Çünkü Allah, “Eğer Peygamber söylemediğimiz birtakım sözler uydurup Bize isnat etseydi, Biz de onun gücünü derhal yok eder, sonra da can damarını koparırdık ve sizin hiçbiriniz buna asla engel olamazdı”(Hakka,44-47) buyurmaktadır. İşte buna göre Hz. Peygamberin Allah’ın istediği tarzda bir tebliğin dışına çıkması düşünülemez. Eğer öyle olsaydı o zaman Allah ona: “Kesinlikle sen dosdoğru bir yoldasın” (Hac,67) buyurmazdı. Allah’ın böyle buyurması, Hz. Peygamberin dini en doğru bir şekilde tebliğ etmesinin bir kanıtı olsa gerektir. Bu da demektir ki, Hz. Peygamberin, kadının cennete girmesi için kocasının rızasını şart koşması mümkün değildir. Tam aksine o kocanın karısına karşı dikkatli ve duyarlı olmasını istemektedir. Nitekim bu konuya işarette bulunduğu birçok sözünden birinde şöyle buyurmuştur: “Sizin en hayırlınız, hanımına karşı en iyi davrananızdır; ben de eşine karşı en iyi davrananızım”(Tirmizi, Menakıb).
Görüldüğü gibi Hz. Peygamberin uyarısı kadınlara değil, erkekleredir ve bir cennet vadi de söz konusu değildir. Çünkü cennet vadi tamamen Allah’a ait bir husustur. Yani Hz. Peygamber iyi davranma hususunda erkeğin kadından daha fazla uyarıya ihtiyaç olduğuna işaret etmektedir. Çünkü erkekten çok kadın mağduriyetler yaşamakta ve en fazla onun canı acımaktadır. Bunun için erkeğin karısına karşı dikkatli olması beklenir. Zaten Allah da “Karılarınızla, toplumda kabul gören güzel bir şekilde geçinin” (Nisa,19) buyurarak kocanın karısına karşı dikkatli olmasını tembih etmektedir.
Artık günümüzde de çok iyi anlaşılmıştır ki, düzgün bir aile hayatının devamı, erkeğin sorumluluk bilinciyle hareket etmesine bağlıdır. Buna göre koca ne kadar nazik ve saygılı olursa, eşi o kadar uyumlu olur, koca ne kadar dürüstse eşi ona o kadar bağlanır, koca ne kadar şeffaf ise, eşi ona o kadar güven duyar, koca ne kadar çok saygı gösterirse eşi ona o kadar karşılık verir, koca ne kadar destekleyici ise, evlilik o kadar dayanıklı olur. Yani her şey, iyiliği hayat tarzı haline getirmiş bir kocayla başlar.
Bütün insanların, özellikle de inananların birbirlerine karşı Allah’ın gösterdiği gibi güzel davranmaları, o arada eşlerin de birbirlerine karşı saygılı olmaları genel bir kural iken, cennete girmek için Allah’tan başkasını hoşnut etmek gibi bir zorunluluk söz konusu değildir. Nitekim Allah, cennete girecek kimseleri şöyle belirlemektedir:
“İman edip bu imanlarına yaraşır güzellikte işler yapan kimseler var ya, işte onları günü geldiğinde, içinde nehirlerin çağıldadığı cennetlere yerleştireceğiz ki, onlar orada temelli kalacaklar. Bu, Allah’ın kesinlikle gerçekleşecek olan bir sözüdür. Zaten Allah’tan daha doğru sözlü kim olabilir ki?”(Nisa,122).
“Erkek ya da kadın, her kim mümin olarak güzel ve erdemli davranışlarda bulunursa, Biz de ona dünyada mutlu ve huzurlu bir hayat yaşatırız. Böyle kimseleri ahirette de dünyada iken yaptıkları güzel işlerine yaraşan ödülün en güzeliyle yaşatırız”(Nahl,97).
Hac,14,23 Secde,19 Nisa,124 Meryem,60 Taha,75. ayetleri de bu gerçeğe işaret etmektedir ve bu beyanların hiçbirinde kadına yönelik ek bir yükümlülük asla söz konusu değildir. Yani gönülden iman eden ve Hz. Peygamberin yaşadığı gibi bir hayatı yaşamaya gayret eden kimse cennete girer ve bunun için ek bir şart aranmaz.
Belli ki, kadını ötekileştirip değersiz hale getirmek isteyen erkek dünyası, bunu Hz. Peygamberin vefatından sonra onun adına birtakım sözler uydurarak gerçekleştirmeye çalışmıştır. Kur’an beyanlarının aksine, kadının erkeğin eğe kemiğinden yaratıldığı; cennette de şeytanın Hz. Havva’yı aldattığı ve o da Hz. Adem’i isyana teşvik ettiği gibi söylemlere yer verilerek kadın daha yaratılış aşamasında ötekileştirilmeye çalışılmış ve daha başka asılsız rivayetlerle de bu ötekileştirmenin canlı tutulması için gayret sarf edilmiş ve halen de sarf edilmektedir.
Şunu bilmek gerekir ki, erkek de kadın da aynı özden ve aynı mayadan yaratılmış olduğu gibi (Nisa,1), şeytan da sadece Hz. Havva’yı değil, Hz. Adem’le birlikte her ikisini yanıltmıştır (Bakara,36) ki, Hz. Havva’nın şeytanlaştırılmasının hiçbir iler tutar tarafı yoktur. Dolayısıyla Hz. Âdem ile Hz. Havva’nın birbirlerine göre herhangi bir üstünlüklri de söz konusu değildir.
Bu bağlamda, “İnsanın insana secde etmesini emredecek olsaydım, kadının kocasına secde etmesini emrederdim”(Tirmizi, Rada) şeklinde de bir hadis uydurularak kadın kocasından daha değersiz gösterilmeye çalışılmıştır.
Bilinmesi gereken şudur ki, secde sadece ve yalnız Allah’a yapılır. Ayrıca varlıkların hepsinin secde halinde olması Allah’ın bir yasasıdır (İsra,44) ve insanların bunda herhangi müdahalesi söz konusu değildir. Başka bir ifadeyle kimin kime secde edeceğini yalnız Allah belirler ve Peygamber de olsa, hiçbir insan bu konuda söz sahibi olamaz.
Kısaca kadının kocasına saygılı davranmasını ve ona olur olmaz hususlarda sorun çıkarmamasını tavsiye etmek başka bir şeydir, kocayı olağanüstü bir duruma yükseltip karısını onun kulu ve tutsağı haline getirmek başka bir şeydir. Bu ise, Hz. Peygamberin vefatından sonra gündem olmuş ve erkek dünyasını sorumsuz bir hale getirmiştir.
Hz. Peygamberin vefatından sonra kadının değersiz hale getirilip metalaştırılmasının en açık kanıtı da Hz. Ömer’in oğlu Abdullah’ın şu sözü olsa gerektir:
“Biz Peygamber zamanında hakkımızda vahiy indirilir korkusuyla kadınlarımıza karşı söz söylemekten ve onlara istediğimiz gibi davranmaktan çekinirdik. Ancak Hz. Peygamber vefat edince, istediğimizi söylemeye ve onlara karşı rahat davranmaya başladık”(Buhari, Nikah).
Yani Hz. Peygamberden sonra kadın dışlandı, görünürlüğü yok edildi ve insani değer bakımından erkeğin gerisine düşürüldü. Kur’an’ın beyanları ve Hz. Peygamberin uygulamalarının aksine kadın eşya yerine konulmuş, hatta cennette erkeğe huri adı altında ödül olarak bile düşünülmeye başlanmıştır. Oysa Allah kocayı da karısını da aynı misyonu yüklenmiş olmaları sebebiyle aynı değerde görmekte (Bakara,187) ve “Sizden erkek olsun kadın olsun, hepiniz birer insan olarak nazarımda aynısınız”(Ali İmran,195) buyurarak kadın ile erkek arasında bir astlık-üstlük olamayacağına dikkat çekmektedir. Bu beyanları bir tarafa bırakıp kadın ile erkek arasında ya da karı ile koca arasında bir astlık üstlük icat etmek ne derece uygun düşer, bir düşünmek gerekmez mi?
Böyle bir durumda yapılması gereken, bu çeşit temelsiz ve din dışı söylemlere itibar etmemek; bu söylemleri tekrar edip duranlara karşı uyanık olmak ve özellikle İslam dini hakkında olumsuz kanaatler geliştirmeye yönelen gençliği kurtarmaktır. Bunun yolu ise, topyekûn Kur’an’ın söylediklerine ve Hz. Peygamberin uygulamalarına odaklanmaktır.
News
