46,6580$% 0
53,2889€% -0.07
61,8742£% -0.07
6.043,27%0,32
9.978,00%-0,17
39.699,00%-0,17
4.028,82%0,31
14.121,83%-0,43
2724082฿%-2.64713
1949.52Ł%-1.80572
73241Ξ%-0.97279
48.51%-1.02521
46.58$%0.02709
Bir devletin gücü yalnızca sahip olduğu topraklarla, ekonomik büyüklüğüyle ya da sahip olduğu kurumlarla ölçülmez. Bir devletin asıl gücü, o kurumların başında bulunan insanların işini ne kadar bildiği, sorumluluğunu ne kadar taşıdığı ve bulunduğu makamın hakkını ne kadar verdiğiyle ölçülür.
Bugün toplum olarak en çok konuşmamız gereken meselelerden biri de budur: Liyakat.
Çünkü liyakat yalnızca bir kişinin bir göreve getirilmesi meselesi değildir. Liyakat, devletin vatandaşına verdiği güvenin temelidir.
Bir vatandaş hastaneye gittiğinde karşısındaki kişinin işinin ehli olduğunu bilmek ister. Bir genç bir kuruma başvurduğunda emeğinin, bilgisinin ve yeteneğinin değerlendirileceğine inanmak ister. Bir girişimci yatırım yaptığında kuralların herkes için aynı olduğuna güvenmek ister. Kısacası vatandaş, devletin kapısında adalet görmek ister.
İşte liyakat tam olarak burada başlar.
Makamlar kimsenin şahsi mülkü değildir. Makamlar emanettir. O emaneti taşıyan kişi, koltuğun kendisine sağladığı imkânlardan önce o koltuğun yükünü düşünmelidir.
Bugün gençlerin önemli bir kısmı yalnızca iş aramıyor; adaletli bir gelecek arıyor. “Ben ne biliyorum?” sorusundan önce “Kimi tanıyorum?” sorusunu sormak zorunda kalmak, gençlerin devlete ve geleceğe olan inancını zedeler.
Oysa devlet, insanlara umut vermelidir.
Bir gencin diploması, tecrübesi, çalışkanlığı ve yeteneği varsa; önünde kapılar açılmalıdır. Onun önüne, sırf daha fazla tanıdığı olduğu için başkasının geçirilmesi gençlere verilen en büyük zararlardan biridir.
Çünkü liyakatsizliğin bedelini yalnızca bir kişi ödemez.
Liyakatsiz atanan bir kişinin yanlış kararı bir kurumu etkiler. Kurumun yanlış kararı bir şehri etkiler. Şehrin yanlış yönetimi ise binlerce insanın hayatına dokunur.
Bu yüzden mesele kişisel değildir.
Mesele devlet meselesidir.
Elbette sadakat önemlidir. Güvenilir insanlarla çalışmak da önemlidir. Fakat sadakat ile liyakat birbirinin alternatifi değildir. Devlete sadakat gösteren bir insan aynı zamanda görevini yapabilecek bilgi ve beceriye de sahip olmalıdır.
Bizim ihtiyacımız; şöhret peşinde koşanlardan çok işinin peşinde koşan insanlardır.
Kendini anlatmak için değil, yaptığı iş konuşsun diye çalışan insanlara ihtiyacımız var.
Bir makamın kapısından girerken “Burada kimleri tanıyorum?” diye değil, “Buraya ne katabilirim?” diye soran insanlara ihtiyacımız var.
Gençlerin siyasette, bürokraside, yerel yönetimlerde ve toplumun her alanında önünün açılması da bu anlayışın bir parçasıdır.
Çünkü gençler yalnızca geleceğin yöneticileri değildir. Gençler bugünün de aktörleridir.
Onlara sürekli “Siz daha gençsiniz” denilerek kenarda beklemeleri söylenirse, bir süre sonra o gençlerin heyecanını kaybetmesini kimse eleştiremez.
Devletin gençlere verebileceği en büyük mesajlardan biri şudur:
Çalışırsan, öğrenirsen, kendini geliştirirsen ve sorumluluk almaya hazırsan bu ülkede senin için de bir yer var.
İşte o zaman genç, geleceğini başka yerlerde aramak yerine kendi ülkesinde kurmak ister.
Bugün ülkemizin ihtiyacı makamların çoğalması değil, makamların hakkını veren insanların çoğalmasıdır.
Çünkü koltuklar insanları büyütmez. İnsanlar, oturdukları koltuğun değerini yükseltir.
Unutmamalıyız: Makam geçicidir, eser kalıcıdır.
İnsanlar görevlerinden ayrılır, isimler unutulur, koltuklar el değiştirir. Fakat yapılan doğru işler milletin hafızasında kalır.
Bu nedenle yeni dönemin anlayışı açık olmalıdır:
Şöhret değil ehliyet.
İltimas değil adalet.
Makam değil hizmet.
Gösteriş değil eser.
Ve belki de en önemlisi: Liyakatlı şöhretsizler…
Çünkü bazen en büyük işi, en az konuşan insanlar yapar.
Devletin güçlü olması için yalnızca güçlü liderlere değil, güçlü kurumlara; güçlü kurumlar için de ehliyetli, dürüst ve sorumluluk sahibi insanlara ihtiyaç vardır. Liyakat kaybolursa yalnızca bir görev yanlış kişiye verilmiş olmaz. Devlete duyulan güven de yara alır. Bu yüzden liyakat bir tercih değil, devlet yönetiminin temel şartlarından biri olmalıdır. Çünkü mesele bir kişinin makam sahibi olması değil; o makamın millet adına doğru kişiye emanet edilmesidir.
Ahmet Genç
YAHUDİLER NEDEN BU KADAR ÇOK ÇOCUK YAPTIĞINI AÇIKLADI!
1
DADAŞLAR DİYARI ERZURUM: SESSİZ BEKLEYİŞ Mİ, STRATEJİK İHMAL Mİ?
2
EL MENCHO SONRASI MEKSİKA: BİR “GÖLGE DEVLET”İN ANATOMİSİ
3
ATEŞ ÇEMBERİNDEKİ TÜRKİYE: İRAN DÜŞERSE, SIRADAKİ HEDEF KİM?
4
3 MAYIS 1944: BİR KIRILMA DEĞİL, STRATEJİK UYANIŞ
5
İRAN–ABD GERİLİMİ: BÖLGESEL FIRTINA MI, KÜRESEL KIRILMA MI?